Page 15

(۳) تو هنوز ایجان به بحث ورقه و گلشاستی غرق اندر گفتگوی وامق و عذرا ستی تابکی کش میشود برفرق توا ره دوسر تابکی از پنجهٔ زحمت میگیر قد بر میروی ره تابکی جا نا تو با ریل دیگر تابکی منت کش بیگانه با شی ای پدر تا بکلی تا چند آیا تا کدامین وقت باز باوضوی دیگر ان میخوانی اینجا ما نماز تابکی در بند زلف و روی یار افتاده محو چشم مست خون ریز نگار افتاده مست و مدهوش هوای گلعذار افتاده از خیال روی مهرویان ز کار افتاده خویش را بیدار کن يك ره که کار از دست رفت زین تغافل هست و بود هاز کف ای مست رفت چند افغان میکنی از عشق رفتار و خرام چند بیوصف خرام یار میبافی کلام چند رسوا میکنی خود را به نزد خاص و عام چند می خوانی چنین بیتی تو با شوق تمام کای رخ خوابیده را از نقش پایت بالها وز خرامت عالم آسوده را زلزالها زندگی تا چند از نان گدائی میکنی تا بکی خانه بخانه بی نوائی میکنی تابکی هر شخص را وصف ریائی میکنی با کها ات تا کی ایجان آشنائی میکنی روز و شب با تنبلی همخانه بودن خوب نیست طعنه سار خود کنی و بیگانه بودن خوب نیست باجها لت عمر ها شد در جوال افتاده بار غفلت گشته در چاه و با ل افتاده بر خطا کاری و بر راه ضلال افتاده غرق عشرت گشته بروهم و خیال افتاده کو خجالت تا کنون يك لحظه بر دادت رسد کو پشیمانی که تا باری بفریادت رسد عمر خود را بگذرانی چند بیکارای پسر تا بکی باشی بدوش دیگران بارای پسر از طمع تا چند گردی در بدر زارای پسر از گدائی در نظر ها میشوی خارای پسر