Page 14

(۲) بسکه هوشم میرود میگویم از فرط عذاب اینکه می بینم به بیداریست یا رب یا بخواب همجوارانت سراسر آسمان پیما شدند حاکم روی زمین و هم ته دریا شدند ازره علم و تفنن ازهمه بالا شدند بربضاعت بر تجارت عالی الاعلی شدند چشم خود بگشوده اطرافت نظر اى نيك خو کاروان رفت و تو در خواب و بیابان پیش رو طفلیت بر لهو و لعب و یاوه جولانی گذشت نوجوانیهات بر عیش و فن آسانی گذشت ماه و سالت سر بسر اندر هوس رانی گذشت صبح و شامت جمله گی بر جهل و نادانی گذشت تا خمر گشتی ز خود قند و قروتت رفته ست از سر و از کله ات ریش و بروتت رفته ست تنبلی در روی عالم زار و دلریشت نمود کاهل بیچاره و نادار و درویشت نمود غافلی وابسته صد گونه تشویشت نمود جاهلی منفورت از بیگانه و خویشت نمود با وجود آن بحال خود نمیدانی هنوز برهمان مرکب سواری و همیرانی هنوز آنچنان مستی تو اندر کار و بار خویشتن انچنان بر تنبلی خو کرده ایجان من آنچنان بر کاهلی غرقی تو تا حلق و ذقن آنچنان بر غافلی پیچیده روح و بدن تا تو بر خیزی ز جای خود قیامت می شود عمر دنیا آخر و یوم الندامت می شود حفظ نام و ننگ با هستی و غیرت می شود اعتبار و امتیاز از روی ثروت میشود آبرو حاصل ز دارائی و دولت می شود مال حاصل از تجارت و صناعت میشود زندگی اندر جهان اخ و دبی دارد بکار پوپ گفتن ایعزیزم دولبی دارد بکار چشم عبرت باز کن در چار سوی خود نگر در جنوب و در شمال و شرق و غرب و بحر و بر خوب دقت کن بهر سویت با عماق نظر تا کدامین پایه بالار فته افکار بشر