Page 15

( ١٠ ) در نیمۀ راه حمويه متوجه زیادتی سپاه رافع گردیده فکر کرد مبادا چشم زخمی به مخدومان او از طرف رافع برسد . لذا پیشنهاد کرد که صلاح نیست دوستی در جنگ بین دو برادر سهیم شود همان بهتر که برادران را با هم آشتی دهی.» این تدبیر عاقلانه مفید واقع شد و برادران باوساطت رافع با هم صلح کردند. شروطی چند بر اسماعیل تحمیل شد از آنجمله اینکه خطبه بنام نصر بن احمد و اسحق بن احمد خوانده شود و اسماعیل بحيث عامل خراج در بخارا کار کند و سالی پنجصد هزار درم بدهد. یازده ماه گذشت و بناز اسماعیل حاضر به پرداخت وجه المقر دید بار دیگر آتش نفاق زبانه کشیده و نصر بنای حمله را گذاشت - این بار امیرجوان حاضر شد شمشیر را با شمشیر جواب گوید بنا بر آن به طواپس رفت جنگ شدید و سختی اندر پیوست و اسحاق بن احمد تاب مقاومت بخود ندیده رو بگریز نهاد و ابوالاشعث برادر دیگر نصر که از ملتزمین رکاب بود تا سمر قند عقب نشینی کرد مرتبه دوم ابو الاشعث حمله را از نپحن شروع کرد و فتوری در لشکر اسماعیل رو بداد اما خود اسماعیل مردانه ایستاد و از جای خود تکان نخورد . مردمان قلیلی منجمله سیماء الکبیر با وی ماندند . اسماعیل قبل از انقضای وقت شیرازۀ جمعیت پراگنده را با وضعی نیکو وصل کرد و مهیای مقابله شد. امیر نصر به نپحن رفته و شکست و ریخت لشکر را درست کرد و اسحق نیز از فرب باز آمد. هر دو لشکر باهم مصاف دادند و فتح نصیب اسماعیل گردیده و نصر گرفتار شد. امیرجوان از روی نجابت و شرافت ذاتی حرمت برادر امیر را نگهداشته نزد وی از اسپ پیاده شد و پای برادر را بوسه داد و از تقصیرات گذشته عذرخواست و بحدی در فروتنی مبالغه کرد که امر بر نصر مشتبه گردید .