Page 14

( ۹ ) قرار بود اسماعیل هر سال پنجصد هزار درم خراج بخارا را به برادر خود نصر بپردازد اما امیر که مردی رعیت پرور و رحیم دل و با فتوت بود رضا نداد خراج یا مالیه ایکه از اهالی شهر و قصبات تابعه وی بدست می آید بدیار دیگری برود ولو در رأس آن ملك برادر مهترش قرار داشته باشد، وی سخت کوشا بود تا مبالغ خراج صرف اعمار و اصلاح خرا بیهای وارده شهر گردد. باینصورت فرستادگان نصر از بخارا دست خالی رفتند وصفای بین دو برادر بهم خورد، ترتیبات احضار عسکر شروع گردید. نامه ها به فرغانه، چاچ فرستاده شد و برای تجهیزات سپاه دستوراتی اصدار یافت. نصر با سپاه گران با دو برادر دیگر خود ابوالاشعث اسد و ابو یوسف یعقوب بعزم تنبیه اسماعیل آمدند. امیر جوان که میخواست جانب برادر را نگهدارد صواب ندانست در برابر سپاه او به مقاتله آغاز دلذاشهر را ترك گفته و به قرپ رفت و نصر بدنبال او تا بیمند شتافت، پهلو نشینان و تملق گویان دربار نصر موقع را مغتنم شمرده و دوستی اسماعیل را با رافع بن هرثمه برای نصر خطرناك جلوه داده و باو قضیه را چنان فهماندند که اسماعیل در فکر برانداختن حکومت نصر میباشد. سعایت ایشان در موقعی چنین که اسماعیل از پرداخت خراج سر باز زده بود، در نصر کارگر افتاد و او را بیشتر بدبین ساخت. وی از احمد پسر خود كمك خواسته و عازم کرمینه شد. اسماعیل نیز که در بیابانها سرگردان بود بفکر چاره افتاده و خواست از قوت و اقتدار دوست خود رافع استفاده کند. حمویة بن علی کوسه را که یکی از خدمتگاران صدیق او بود مامور این مهم گردانید. رافع هم آمادگی خود را اعلام داشته و آهنگ آنسمت کرد.