Page 61

تو زبستان حسن که نسیم ره نیابد پروای سرشك ديده زخیال ناله بگذر تووشیوه تغافل من و زخمهای تیغی من و ناله هائی زاری که بلب گذر ندارد که دگر زناتوانی هوس سفر ندارد که بریخت خون خلقی و دمش خبر ندارد دل من اسیر مخفی به بلای هجر تا کی بجز از هوای وصلت گنه دگر ندارد غزل لب لعل توخون بساغر و پیمانه میریزد زخال و خط مهرویان مباش ای مرغ دل غافل بمحفل زاتش دل شمع زان مستانه میسوزد زروی یار میدانم که قصد جان من دارد نماند بعد ازین رونق بدریا ابر نیسان را گل روی تو آتش بر دل پروانه میریزد که صیاد از برای صید پنهان دانه میریزد که پنهان شعله از بال و پر پروانه میریزد که برمن ناوك بیداد را مستانه میریزد بدامان صدف از اشك بس دردانه میریزد درین دیر کهن مخفی زمجنون است این آئین که از هر سو ملامت سنگ بر دیوانه میریزد غزل گر سنبل زلفت بخریدار فروشند بیگانه ز عقل اند گروهی که می ناب بردار نقاب از رخ و شوری بجهان ریز زاهد بگسل سبحه و زنار بدست آر کوته نظران خست وطن اهل همم را تا چند صفت ساکن ویرانه خویشم صد جان بستانند و بیکی تار فروشند در کوچه و بازار بدینار فروشند کین اهل نظر دیده بدیدار فروشند کین مرغ بچنگان سبحه و زنار فروشند جائیکه غم و درد بخر وار فروشند کو خلد برین جمله باغیار فروشند مخفی بجوی خلد برین را نستانند آنانکه دل و دیده خو نبار فروشند زینت زینت النساء بیگم دختر دیگر اورنگ زیب عالم گیر و خواهر زیب النساء است مانند خواهر خود تعلیم درستی اخذ نموده قرآن شریف را حفظ کرده بامر مشارالیها در شهر شاه جهان آباد مسجدی بناء شده که زینت النساء بیگم در صحن آن مدفون است . اگرچه مانند زیب النساء بیگم شاعره نبود گناه گاهی شعر میگفت و بر سنگ مزارش این بیتیکه زاده طبع اوست نوشته شده :- مونس ما در لحد فضل خدا تنها بس است سایه از ابر رحمت بر پوش ما بس است (۱) امانی امانی کنیز زیب النساء است که قریحه شعر گوئی داشت . روزی بازيب النساء در باغ گردش میکرد و شهزاده خانم از او پرسید :- (۱) صبح گلشن ، صفحه ۱۹۱ .