Page 54

تو مست بادۀ حسنی بفرما این دو نرگس را که برخیزند از خواب و نگهدارند مجلس را نورجهان فوراً جواب داد : مکن بیدار ای ساقی ز خواب ناز نرگس را که بدمستند و برهم میزنند الحان مجلس را روز دیگر جهانگیر این شعر را سرود : بلبل نیم که نعره کشم درد سر دهم پروانه ام که سوزم و دم بر نیاورم نورجهان بجواب آن بیت ذیل را خواند : پروانه من نیم که بيك شعله جان دهم شمعم که شب بسوزم و دم بر نیاورم در آخر ماه رمضان جهانگیر هلال ماه را در آسمان دیده مصرعۀ ذیل را گفت : هلال عید بر اوج فلك هویدا شد . . . نورجهان فوراً مصرعه دوم را رسانیده خواند : کلید میکده گم گشته بود پیدا شد اينك چند بیت دیگریکه از طبع سخن سنج و نکته پرداز وی تراوش نموده :ــ دل بصورت ندهم ناشده سیرت معلوم بندۀ عشقم هفتا دو دو ملت معلوم زاهدا هول قیامت مفگن در دل من هول هجران گذراندم قیامت معلوم ای آبشار نوحه گر از بهر چیستی ؟ چین بر جبین فگنده زاندوه کیستی ؟ دردت چه درد بود که چون من تمام شب سر را بسنگ میزدی و میگریستی ؟ چو بردارم زرخ برقع ز گل فریاد برخیزد زنم بر زلف اگر شانه ز سنبل داد برخیزد به این حسن و کمال خود چو در گلشن گذر سازم زجان بلبلان شور مبارکباد برخیزد کشاد غنچه اگر از نسیم گلزار است کلید قفل دل ما تبسم یار است نه میل شانه و نه رشک و بوی عارض و زلف دل کسیکه بحسن او گیر فتار است نورم ، نارم ، حدیقه ام گلزارم ، دیرم ، صنم ، برهمنم ، زنارم نی نی غلطم هر آنچه گفتم نیم بوی گلم و طبیعت گلزارم ترانه تکمۀ لعل است بر لباس حریر شده است قطرۀ خون منت گریبان گیر بقتل چون منی گر خاطرت خوشنود میگردد بجان منت ولی تیغ تو خون آلود میگردد بنام تو بردم و زدم آتش بجان خویش در آتشم چو شمع ز دست زبان خویش زنار عشق گر ظاهر سازم گل در چمن سوزد اگر نالم بخلوت خانه شمع انجمن سوزد بینی و چشم و دو ابروی تو ای گل اندام شاخ بادام و دو بادام و دو برگ بادام گذشت وقت خزان موسم بهار آمد هزار نخل خزان گشته ام ببار آمد نور جهان خیلی شوخ و ظریف بود و ظرافت او از دو مثال ذیل بخوبی ظاهر میگردد : نور جهان همیشه بر اشعار کلیم شاعر معروف عصر جهانگیر انتقاد و نکته گیری میکرد : روزی کلیم شعر ذیل را سروده نزد او فرستاد :ـ