Page 25

ای باد که جان فدای پیغام تو باد گر و در سر راه مهستی را دیدم ( ٣ ) گربو گذری بکوی آن حور نژاد کز آرزوی تو جان شیرین میداد ( ٤ ) هم مستم وهم غلام سرمستانم من بنده آن دمم که ساقی گوید بیزار ززاهد و ( ز دانـــــم ) يك جام دیگر بگیر ومن نتوانم ( ٥ ) يك دست به مصحفم ويك دست بجام ماشیم درین گنبد فیروزه خام که نزد حلالیم و گهه زد حرام نه کافر مطلق ، نه مسلمان تمام ! ( ٦ ) ای پور خطیب کنجها پندی بپذیر ، از طاعت ومعصیت خدا مستغنی است بر تخت طرب نشین، بکف ساغر گیر باری تو مراد خود درین عالم گیر! ( ٧ ) بر خیز و بیا که حجره پرداخته ام یا من به شرابی و کبابی در ساز وز بهر تو پرده ئی خوش انداخته ام کمن هر دو ز دیده وزدل ساخته ام! ( ٨ ) لعل تو میمکیدم آرزو می کردم در مستی و در جنون و در هشیاری می با تو کشیدن آرزو می کردم جنگ نوشیدن آرزو می کردم ! ( ٩ ) در دل همه شرك وروی در خاك چه بود؟ خود را بمیان خلق زاهد کردن زهری که بجان رسید ترياك چه بود؟ بانفس پلید جامه پاك چه بود ؟ ( ١٠ ) ما را بدم پیر نگه نتوان داشت آنرا که سر زلف تو زنجیر بود در حجره دلگیر نگه نتوان داشت در خانه بزنجیر نگه نتوان داشت ( ١١ ) افسوس که اطراف گلت خار گرفت سیمای زنخدان تو آورد مداد زاغ آمده لاله را به منقار گرفت شنگرف لب لعل تو زنگار گرفت ( ١٢ ) تاسنبل تو غالیه سائی نکند گر زاهد صد ساله ببیند دستت باد سحری نافه گشائی نکند بر گردن من که پارسائی نکند ( ١٣ ) ایام برو آن است که تا بتواند عهدی دارد فلك كه تا گرد جهان يك روز مرا بکام دل ننشاند خود می گردد مرا همی گرداند