Page 26

( ١٤ ) قصه چکنم که اشتیاق تو چه کرد چون زلف در از تو شبی می باید با من دل پر زرق و نفاق تو چه کرد تا با تو بگویم که فراق تو چه کرد ( ١٥ ) در رهگذری که تازه دیدم حسنش امروزش از آن هیچ نمی آید یاد در پای فتادم و گرفتم دستش یعنی جرمم نیست و لیکن هستش ( ١٦ ) هر شب زغمت تازه عذابی بینم وانگه که چو نرگس تو خوابم ببرد در دیده بجای خواب آبی بینم آشفته تر از زلف تو خوابی بینم ( ١٧ ) یا اینرو همیشه در عتابش بینم گر مردمک دیده من نیست چرا چو بنده تور آفتابش بینم هرگاه که نگه کنم در آبش بینم ؟ ( ١٨ ) در دام غم تو خسته ای نیست چو من برخاستگان عشق تو بسیاراند وز جور تو دل شکسته ای نیست چو من لیکن بوفا نشسته ای نیست چو من ! ( ١٩ ) هر که که دلم فرصت آن دم جوید تا محرم و تا جنس در آن دم گوئی کز غصه غم دل با تو بیکی بر گوید؟ از چرخ ببارد از زمین بر روید ! ( ٢٠ ) هر کاود که از کشته خود بر گیرد گر بار دیگر بر گلوی کشته نهد اندر لب و دندان چو شکر گیرد از ذوق لبش زندگی از سر گیرد ( ٢١ ) شاها فلکت اسب سعادت زین کرد تا در حرکت سمند زرین نعلت وز جمله خسروان ترا تحسین کرد بر گل نه نهد پای زمین سیمین کرد ( ٢٢ ) کار از لب خشك ودیدۀ تر بگذشت آئینه اشک نبرد پس آتش عشق تیر غم او زجان و دل بر بگذشت چون پای در و نهادم از سر بگذشت * * * از من طمع وصال داری وصلم نتوان بخواب دیدن جائی که صبا گذر ندارد الحق هوس محال داری این چیست که در خیال داری؟ آیا تو کجا مجال داری ؟ * * *