Page 86

(٦٩) ز ناقور آن طرفه انگشتری پری آمدش زیر فرمان بری از آن باغ شاخی بر آورد سر بجنبش در آمد زباد سحر گل آشفته و شاخ درهم شده سبك غنچه از مار شبنم شده گل وصف آن غنچه تر دمید چه لازم کنون موشکافی حمید گرفتم که طبعت در این چابك است و ليكن نه بینی محل نازك است بیا ساقیا برگ سبزی بیار كه خشك است و دارد همیشه بهار بجوشان و نوشان که چشم امید شده کاسه را دیده دیده سفید کینه ور شدن فرنگیان از کینۀ پیشینه دوست محمد خان و فرستادن براس در کابل بطریق سودا گری و فتنه انگیختن او حذر بهتر از دشمن دوست پوست که دشمن بود دشمن و دوست دوست من از دشمنان دیده ام بار ها که سازند در دوستی کار ها حسود لباسی بپوزد جهان چو اخگر که در پنبه باشد نهان نکوییم زبدخواه خونخوار ترس وليکن چو شد یار بسیار ترس بفوج فرنگی چو در قندهار بسر آورد شمشیر افغان دمار چنان در دل طفل وبرنا و پیر شده هیبت تیغ شان جایگیر که ماتم پسر را بنگاه خروش بنگفتی که افغانت آمد خموش شد از هر دلی هیبت شان برون نمودند در چشم مردم زبون (۱) بهر ناحیه خلق طعنه زنان که اهل فرنگ اند بكسر زنان بكابل بصد كر و فر تاختند با انواع منسو به ها ساختند امیر هنر و ر طلسمی بست که یکسر طلسمات آنها شکست ازین طعنه ها شهر یار فرنگ بسی آمد از خجلت وننگ تنگ چوگل جامه زد چاك زين خار خار به پیچید بر خویش مانند مار یکی روز در حلقۀ انجمن سوی نامداران بگفت این سخن (۱) خ فرنگی چنان شد حقیر وزیون که شد هیبت شان ز دلها بیرون