Page 87

( ٧٠ ) که ما را به گیتی وقاری نماند بملك جهان اعتباری نماند زما خلق دیدند بازی بسی نخوردیم بازی ز دست کسی بجز میر کابل که در روز جنگ (١) سبق برد بر فیلسوف فرنگ سپه کشت و زر برد و لیلام کرد فرنگی در آفاق بد نام کرد به نیرنگ و افسون ربود آنچه بود بتاراج كیول مسلمان نمود (٢) اگر خوار شد بنده در عرف عام اهانت بزید است نه بر غلام (٣) عبث خوار و رسوای عالم شدیم نه تنها ز دنیا ز دین هم شدیم زکشمیر چون طعنه بر ما دمید زده است از قریبان چو باشد بعید زهی داغ حسرت که تا نفخ صور نگردد ز ما هر گز این طعنه دور کجا فیلسوفی رود زین دیار كزان دیو مردم برآرد دمار در آن سرزمین چندی آر د نشست بمنصو به آن صوبه آرد بدست کسی در شدا هست کاین کار سخت تواند نمودن به نیروی بخت یکی زان امیران عالی مقام لقب داشت برنس سکندر بنام بپا جست و سر خم بتسلیم کرد زمین بو سه از روی تعظیم کرد بگفـت ای جهاندار بیدار بخت که خورشید و چرخـت بود تاج و تخت گرم اندرین کار فرمان شود ز دست من این مشکل آسان شود بشرطیکه از سیم و زر شهریار ببخشد مرا هر چه باشد بکار ملك گفتش از سیم وزر هر قدر بخواهی میسر کنم سر بسر در این کار باید که بندی کمر ز تو فیلسوفی ز من سیم و زر چو برنس شنید این حکایت ز شاه زمین بوسه زد کرد آهنگ راه (١) ك ، د ، بجز میر کابل که در زیر زنگ (٢) كیول با الفتح وتشديد يا آخر صف در کار زار متابعتش فهمیده نشد چنین بهتر دیده شد خ – زرو مال از دست آنها ربود پس آنکه کسانش مسلمان نمود (٣) این بیت بدون يك بيت قبل از ان مفهوم خود را ادا نمی تواند چنین باید باشد : فرنگی با فسوس میگفت هان کشیدیم اکنون نهایت زیان خ (اگر خوار شد بنده در عرف عام اهانت به مولاست نی برغلام