Page 82

(٦٥) سراپا اگر دو سرا پای او کفم کوته آید ز بالای او بدان سر که دارد سر همسری چسان وصف آن سر کنم سرسری زتاج کرامت چو آن سروناز نمودند روز ازل سرفراز سپردند سر بسته گنج جمال رخش را برو کرده مهری زخال بفرق سرش موی چون مشک ناب شب تیره بر تارك آفتاب جبینش درخشان تر از روی ماه شب زلفش از روز دشمن سیاه چپ وراست بستی به ارباب هوش زپیچان کمند یکه بودش بدوش رخش نور و آن کاکل مشکبو چو بسم الهی بود پیچان برو دو گیسوش همزلف سنبل شده بخوبی رخش چهره با گل شده (١) بخالش شود خال مشک ختن بمشک خطا چین زلف ختن (٢) چوخال رخ حور باشد محال ولی گفت رضوان بود خال خال عیان در دو ظلمات زلف دوقنا دو گوشش دو گرداب آب بقا (٣) جبینش در ابرو چنان در نظر نمودی که اندر هلالی قمر پذیرفته در قوس مه ارتفاع بر آورده خورشید تحت الشعاع نه ابرو که رخسارش از خشم و تاب بر آورده شمشیر بر آفتاب رخش مصحفی در سر آغاز آن دو ابرو وبینی و زلف و دهان رسیده بحد الف لام میم فرازش دومد الف لام میم زهی چشم جادو که از يك نظر به هاروتیان کرده سحرش اثر بهر گوشه آن ترك مژگان دراز بسی مردم افگند از تیر ناز مگر بینی آن پریچهره دید از ابرو الف خط بینی کشید (١) خ ـ مقابل رخش یارخ گل شد. (٢) ختن ـ بفتحتین بمعنی داماد (٣) بعد از ین بیت در نسخه ـ د ـ این بیت است: بنا گوش را در شده زیر گوش پدیدار انگیز تاراج هوش