Page 83

(٦٦) رخ از حلقة بينيش در نظر نمودی چو در هاله تابان قمر (۱) م دهانش عدم بود آن به که هیچ نگویم که تعریف هیچست هیچ خ نماینده از لعل خندان او زیان بود در عقد دندان او چو آن تازه گلبرک کز هر کنار ز شبنم بود قطره ها آشکار لب او نگین سلیمان حسن در خشان چو لعل بدخشان حسن نمک خوانمش ، گر نمک تر شود و گر قند و شکر مکرر شود سخنهای شیرینش اندر نبات که ترکیب دارد، به آب حیات زنخدانش از چشمه آفتاب چکیده است گوئی یکی قطره آب ندانم چه سیب پر آشوب بود که عشاق را درد دل می فزود گر از دیدن گردنش شرمسار نگشتند در بیشه و مرغزار چرا آهوان در چرا سر خمند چو دیوانه صحرا به صحرا رمند مگر صافی گردنش کرده یاد گزان رو صراحی بگردن فتاد دم نسبت او زدن خواست قاز بشهر بزد گردنش جره باز فرو بردن دم ز حلقش بقو و نمودی بدانسان که تار از بلور به وصف برو دوش او در ضمیر چو می آیدم معنی دلپذیر چنان گیرش تنگ اندر کنار کز آغوش نگذاردش زینهار چو صدرش به صدر لطافت نشست بتاراج خوبان بر آورد دست زهر سینه گوی لطافت ربود که بر سینه بر شکل پستانش بود اگر لیمویی داشتی در انار نمیداد درد جگر ز بنهار ندانم میانش کجا دیده ور که از رشک شد زنده پنهان بگور چو صانع به كلك بدايع نکار بدینسان صنایع نمود آشکار در آندم که کلکش قد او کشید رسیده بجای کمر مو کشید شعورم چودر راه وصف شكم زد از پای نازك خيالی قدم ز فرط ملایمت (۲) بلرزید دست زدش برکمر زان بموئی برست (۱) خ - نمودی که هاله به تابان قمر - (۲) ملایمت - تاپاتی ونرمی