Page 52

(٣٠) سپاه تر اگر کس – بیش و کم نماید چه دنیا رو چه یک درم ز صد میل گسترده دامان جهند درم راستانند و ا یمان دهند بسا زند بر وا ی مو لاى خویش گریزند هنگام جنگش ز پیش اگر خواهم آن فرقۀ زر پرست بیارند پیش مشت بسته دست برادر کسی را که دشمن بود – بره مهر بیگانه روشن بود – صلاحت صلاح کمر بستگی است ازینت زهر بستگی رستگی است شده است آتش فتنه بسیار تیز برین آتش از صلح آبی بریز بخد مت کمر بسته استا ده باش و گرنه پی جنگ آماده با ش ببینی تو جنگ نهنگان من پلنگان کوهی قلنگان من !! چو نا مه بخو ا نی به عمق نظر درو بین و بر سنج و کن مختصر خبر ده مرا تا ز صلح و نبرد چه سازی چه پذیرفتی از گرم وسرد (۱) اگر جنگ بر جنگ استاده ام و گر صلح بر صلح آماده ام همه گفتنی با تو گفتم تمام تو دانی بکن یا مکن و السلام چو خان نامه بشیند از خشم وتاب بسبلت بزد تاب چون آفتاب بغرید زانسان که غران پلنگ بغرش در آید به هنگام جنگ بفر مود خواننده نامه را که سرتیز کن نیزۀ خامه را چنان بر جگر بشدبد خواه زن که بروی بگریند فرزند و زن بفر مان او منشیء تیز کار قلم تیز کر ده چو دندان مار مهند سیاه از هلاهل سر شت روان چند نقشی زجادو نوشت بسحري که چون دشمنش در نظر بیارد نیا رد بدید ن اثر چو مختوم شد نامه قاصد چو باد روان گشت آورده پیشش نهاد د بیر ز با ن آور هو شمند زلب مهرواز نا مه بکشا د بند بخواندن بیفشاند از لب شکر بهر نکته ماند و جنبا ند سر (۱) خ : چه خواهی پذیرفتن از گیرم وسرد .