Page 49

( ۳۲ ) بمضمون رنگین تر از لاله زار چوشد نامه را ختم مهرش نشاند چو نامه بر میر کابل نهاد دبیر آمد از نامه سر باز کرد به الفاظ شیرین تر از لعل یار بقاصد سپردند و بر دو رساند ( ) زمین بوسه زد پس شدو ایستاد سر نامه را خواندن آغاز کرد داستان نامه فرستادن هری سنگه به نام دوست محمد خان بنام فرازنده آسمان زفرها تش برا بر سیلاب ریز زمین را کند تیر باران ثكك از و ترك گردون ز شمس وقمر بيك نیزه خورشید ملک جهان مرا ایزد تیغ جهان سوز داد توانم که گر بر کشم تیغ كین زتیری که سوی فلك سر كنم (۲) بر آنم من ای سرور کابلی بتركا ن چین ترکتازی کنم دهم یاد مردی بمیدان روس (۳) شبیخون به بلخ و بخارا زنم سر رو میان کوبم از پای پیل بشا می در صبح شام آورم چو تازی دوانم سوی تازیان زتوران زمین رو بایران کنم که مریخ را داد تیر و کمان در دستی زند برق شمشیر تیز رند صاعقه توپ و تندر شلك ببسته است تر کانه تیغ و سپر گرفته است از قاف تا قیروان که در دم دهم خاك عالم بباد بگیرم چو خورشید روی زمین چو جوزا بجوزا دو پیکر کنم که یکبا ر چون رستم زا بلی بگردان یکی نیزه بازی کنم بروسی چو اسکندر فیلقوس صفان بر سر سنگ خارا زنم کنم مصریان غرق دریای نیل هزاران جنگی بدام آورم به بینند شمشیر من غازیان زمین تر بخون دلیران کنم (۱) « د » « خ » : بقاصد سپرد و ببرد و رساند . (۲) خ : زتیری که سوى فلك افنگنم . (۳) «ر» : دهم داد مردی بمیدان روس