Page 28

(١٠) در ین عهد جهال شهر و دهات باشعار بی معنی و ترهات دم از او ستادان عالی دهند بخود نام صاحب کمالی نهند ازین فرقه نازک و پیج پیج بجز شعر دزدی ندانند هیچ ز اشعار تر آن یکی خشک مغز به تحریف دزد و مضامین نغز ز چربی تهی گر چه یکسر بود چو آن گوشت کز میش لاغر بود دهد چربی از لحیه جنبانش کند خوش بنادان بخوش خوانیش (۱) چو با صنعت نازک مثنوی که باید در و بود طبع قوی سرو کارش افتد نیابد محل بنا چار ماند چو خر در و حل ازین بوالفضولان مغرور و مست که آرد آرد در من کار دست که نظمی به تحریف بزمی کند ز او داستانی برز می کند (۲) چو این گفتگویش بگوشم رسید بمغز از تف خشم جوشم رسید بدو گفتم ای دوست آهسته باش ز گفتار باطل زبان بسته باش سخن هست کاهل سخن نیست کس چمن هست مرغ چمن نیست کس چو بر هیچ تخمی نیامد زیان چرا این یکی تخم رفت از میان خدا هر که را طبع موزون دهد با دراک او بسته مضمون دهد بتحریف اشعار موزون کس ز بهر چه دزدد به مضمون کس (٣) ز بالا مگر بسته شد جوی فیض که گردد کس از کس مددجوی فیض کجا خشک شد آب هر جویبار که بر قطره دزدی رسید است کار ز چالاک طبعان شهری خموش بکفتار ده باشی دار گوش چو بلبل بیا در گلستان من چو طوطی بخوان شکرستان من (١) ك : که نادان شود خوش ز خوشخوانیش (٢) ك : که نظمی بتحریف رزمی کند ز او داستانی وبز می کنند (٣) د : به تحریف اشعار موزون کسی نخواهد مدد جوئی از هر کسی اما تصحيح خ : به تحریف اشعار موزون کس بدزدی الفاظ و مضمون کس نند از برای چه ای نکته دان کسی را که حق داده طبع روان