Page 29

(١٦) نکرده دو اثرم زسر تا بپای دکر دررد شیعه و مدح چای (١) همه گفته من زنوتا کهن بحق نظر بین سخن در سخن بکو درهمه نظم سنجیده ام کدامین سخن از که دزدیذه ام باین سستی طبع وضعف دماغ توانم اکر باشد اندك فراغ (٢) کشم ادهم طبع راتنگ تنگ دواسيه دواتم بميدان جنك چنان از زبان تیغ رانی کنم که تسخير ملك معانی کنم بجا لاك طبعان جادو رقم کشم نیزه های قلم را قلم کند برمن از گنبد آبنوس هزار آفرین روح دانای طوس کر از عشقبازی برانم سخن کنم عشق را تازه داغ كهن چنان شوری از سینه بیرون دهم که دیوانگی یاد مجنون دهم (٣) وراز موعظت نکته رانی کنم توانم که جادو زبانی کنم روان میکنم آب از دیده ها چو انجم ببرم خواب از دید ها چو این از من آید بچندین قصور زیبد از مِغْران شهری چه دور مگو نکته دان در جهان نیست کس سخن دان بسی قدر دان بست کس به همسایگی قدردان باهماست (٤) زهی گفتن هم از کیمیاست مثل راست زد آن یکی گوشه گیر که بر قدر دان فکر داناست تیر چو اندیشه رو در سخن آورد چو تیر از پر قدر دانی پرد بزم طبع استاد کردد بلند چو آتش که از باد گردد بلند (١) در دگر نظم ونثر ز سر تابپای دکر اندرین رزم ودر مدح چای خ . . . . . . . . . . . . درین قصه رزم ودر مدح چای ازین اشارة شاعر معلوم است که احتمالاْ اثری هم در توصیف چای به نثر داشته است. (٢) د : توانم که گر باشد اندك فروغ . (٣) د: چنان سوز از دل برون برزنم که دیوانگی یاد مجنون دهم (٤) د : بهمسایگی قدر دان هماست .