Page 249

(۲۳۱) دگر کس حدیثی دگر گون شمرد که شب خان شیرین ز زندان برون ملك زاده اندر سپاه فرنگ فرستاد و خود ماند قایم بجنگ در افشار با پنچصد و يك هزار زقوم جوان شیر و مردان کار شده متفق با سپاه فرنگ سر کینه افراشت همچون پلنگ دگر خواست اکبر که ناهمچومیغ کشد آتش فتنه را ز آب تیغ به پیش محمد زمان خان نخست غبار دلش زاب پوزش بشست عمو زادگان را نوازش نمود بهر کس درستی و سازش نمود فرستاد سلطان سوی قندهار که تا دشمنان بر کشد زان دیار خود آمد بلشکر شتابان بجنگ سوی خان شیرین و فوج فرنگ ز نعل سمندان زمین شد ستوه بجنبید هامون بلر زید کوه نماند اینجهان شد جهان دگر زمین دگر آسمان دگر پی غرق فرعون و فرعونیان شد از تو پنهارود نیل روان ز آسیب گردن و گردن کشان نمی ماند از کوه ها مون نشان چولشکر رسانید برجای جنگ بیاسود گرد از دویدن در نگ بدشمن نبود آنچنان زور دست که میکرد جائی قرار و نشست بپر خاش شیران روئینه چنگ مقابل ستادی بمیدان جنگ دلیران بار کرمی کینه خواه ازین سو شدندی به پیکارگاه ز بد خواه چون یافتندی سراغ چه در دشت و هامون چه در کوه و راغ پلنگ افگنان آشکار و نهان شدندی زدندی به تیغ و سنان کشیدندی از خاك بدخواه گرد لرستی زصد مرد يك شیر مرد سپاه فرنگی زجان ناامید هراسان ولرزان چواز باد بید همه منفعل گشته و شرمسار که بیرون چرا آمدیم از حصار شدند از خیال نبرد و ستیز فتادند در فکر راه گریز درین روزها قاصد تیز گام رسید از امیر بلند احتشام ( ۱ ) ( ۱ ) مطلب از امیر ، امیر دوست محمد خان میباشد ، که درین وقت در هند بوده است