Page 247

(٢٢٤) بپوشید کی در خطاب وجواب بدست وزیر مبارک نهاد کمر بند آن نامه بگشاد وخواند بنزديك شه رفت آتش فشان بصد خشم نامه کشید و کشاد بگفت اندین نامه خوش رقم عبارت چه شیرین ونغز و روان چو آن خوبروی که خوبان نگاه (١) بمجلس هر انکسکه آن نامه خواند بصد جوش اکبر زبان باز کرد که ای نامداران چرا خامشید بگوئید شهزاده را اینچه کرد گرفتم که کس برد مهر از غلط چه بد کرده ام من که بد میکند پدر مر دش اندر بد یهای من همه کین پیشنیه بر دم ز باد منش بار دیگر بجای پدر و گر نه چنین طفلک بدشعار کمان داشتم او که سازد وفاق ولیکن چو بر امتحان آمدم ز گهواره چون پای رفتن کشاد کلامش دروغ و بیانش گزاف خود از بیرهی رنج مردم دهند بسی گفت زینسان بخشم و ستیز ملك زاده را خشک گشته دهن نوشتی سخنهای دور از صواب از آن نامه ها نامه او فتاد ز مضمون او در تحیر بماند فراهم بیا ورد گردنکشان به پیش بزرگان مجلس نهاد به بینید چو نست دلکش رقم بشهدش چه زهر معانی نهان کنندش بـز هر مهند سیاه ز خجلت سرافگنده چون خامه ماند باتش زبانی سخن ساز کرد نگوئید حرفی مگر بیهشید کجا وخود نکرده است دیگر که کرد ولی چون ز دستش بدیدید خط نداند که بانفس خود میکند چه بد کان نکرد است برجای من که تا از جهان دور گرد دفساد نشا ندم به بستم بخدمت کمر کجا و کجا پایهٔ شهر یار نمیداند از خورد سالی نفاق فزون دیدمش از پدر ده قدم نخستین قدم در ره کج نهاد چو بیدش بود سد زبان در خلاف دگر بد نمك نام مردم نهند چو تیغ خود و كلك من تند و تیز نه نیروی عذر و نه روی سخن (۱) ـ نسخه ك ، چو آن خوب روئی که شاهان نگاه کنندش بزیر مهندسیاه