Page 225

( ٢٠٦ ) سیه مست چون فیل جنگی شدی مدد گار فوج فرنگی شدی خرابی به غزنین و کابل رسید بهر خانه دست تطاول رسید ز تو دار اسلام شد دار کفر بگرمی رسید از تو بازار کفر لباس بروات چواحرا میان درون تشنۀ خون اسلامیان بتیغت جفای بهم بر شده است ز خون شهیدان زمین تر شده است چو مؤمن بمؤمن برادر بود درین حکم هر کس برابر بود بکستی تو چندین برادر مرا هنوزم بگوئی که کشتم ترا؟ قصاص همه از تو گیرم کنون خون گردنت پاك شويم ز خون چو این گفت تیغش چنان زد بفرق که از سیل خونش شده جوی غرق(۱) تن شاه در خون ناب اوفتاد تو گفتی که سروی در آب اوفتاد فلك بين چه نیرنگ سازی کند بشاهان گیتی چه بازی کند چسان میکند مست ومغرور جاه چگونه کند بر سر خاك راه نمودم شهان جهان سربسر همین در کتاب آمد اندر نظر که مردم که شاهشهی جان ببرد بجز زخم شمشیر و خنجر نمرد جدا گشت از خویش و فرزند وزن نه آن تخت جای و نه آن انجمن نه کس پرسوش تا برا ند مكی نه کس پیش او تا نشیند زپس ببالین درویش در نزع جان د و صد کس بود تا برآید روان بگرداندوش جمله خویش و تبار گرفته بکف شربت خوشگوار چو میرد بشویندو پاکش کنند کفن بسته تحویل خاکش کنند ملك تا بود زنده عشرت برد چو میرد ز آفاق حسرت برد بود مرد درویش بی ساز و برگ بارام در زندگی و مرگ چو خورشید بر زد سر از کوهسار شد این قصۀ شب چو روز آشکار بلشكر خبر شد که در شه شهید شد امشب ز تیغ اجل شه شهید چپ و راست برخاست غوغای سخت بتاراج بردند اسباب و رخت (۱) – تصحیح ح : که در خون خود شد دران جوی غرق