Page 224

( ٢٠٥ ) کنون آمدم تا درین تیره شب کنم خدمت شه بحسن ادب بگوش ملك اين سخن چون رسيد ز تن جان ز سر عقل وهوشش پريد شد از دست و با گشت رنگش بدل تو گفتی مگر ديد پيك اجل سبك کرد فرمان بر انرا خطاب که سازید اندر دویدن شتاب ببك ره قدم بر کشادند تیز چو آهوی رم خورده اندر گریز دران تاختن زد فغانش تفنگ که یعنی کند در دویدن درنگ قضا آمدت جای دم بر زدن نمانده چه جای قدم بر زدن زفر مان بران ملك پيش و پس فتادند و دادن جان چند کس تنی چند دیگر ز بیم هلاك شه از دوش افگنده بر روی خاك چو مرغان وحشی گریزان شدند چپ و راست افتان و خیزان شدند چو کردند از شه کران چاکران شجاع دلاور بفرمان بران بفرمود دنبال شان تاختن کهان و مهان را سر انداختن خود آمد بر شاه تا بنگرد که چون است جان داده یا بسپرد؟ چو در پالکی کرد نیکو نظر تهی دید زان شاه والا گهر ز حیرت فرو ماند اندر شگفت شکاری ز کف رفته جستن گرفت شنیدم که جوئیست آنجا روان به آبی فرح بخش روح و روان درو یافت آن خسته دل کباب نهان مانده مانند ماهی در آب چو شه دید کبان مرد شمشیر زن مرا دید لرزید بر خویشتن بگفتش که ای شیر شوریده سر چه کردم که بستی بخونم کمر چه حجت بیاری دران گیرو دار که پرسد ز خون منت کرد گار که کشتم ترا تا بخوار یتیم زخونش بدا من در آویزیم چو خود گر زنی بر سر ماه تیغ نشاید زدن بر سر شاه تیغ خدا یاد کن بگذر از کین من فرامش مکن حق دیرین من شجاعش بگفت ای ستمگاره کیش تو کی شاه بودی که خوانی بخویش تو بومی که بودت ز شاهی خطاب شد این بوم از ظل شومت خراب