Page 223

( ٢٠٤ ) شجاع پلنگ افگــن و كينه ور ز انــدر ز او شــد غضبناك تـــر خمو شيد و ديـگر نزد هـيچ دم ز اقرار وانــكا ر ولاو نـــعــم كه دانــت صد بـار گو يم اگر جزاينـــم نـگويد جوابی دگر پدر هم مرا بساز دار در كــار نخواهد كه رخصت دهد زينهار پس آن به كه من خود شوم يار خويش نگويم بيكس ناكنم كـار خويش اگر شه كند وقت را انـتــظـار كه كين بعدچندی كند آشكار من امرو ز او را سر از تن جدا كنم بنگرم تا چه سا زد خدا. چو طالع زشاه فلك روی تـافت بسوی شبستـــان مغرب شتــا فت ملك در سيه سنگ بگذشت جيش شب آمد سـو ی شبستـان خويش سوی خانه خويش كرد انتقال چواختر كه رجعت كـند ازوبال باندا زه آنــكـه فر دا پـگاه نهد از حرم خا نه سر سوی راه شجا ع محل جوی را آ گــهی شد از رفـتــن وعزم صبح شهـی بده تـن زمر دان كـاری دويد بجا ئيـكــه نا مش بود شه شهيد نهان ماند پوشيده اسباب جنــگ چو صيــا د انـدر كمين پـلـنگ ملـك را قضا رفته بيدار كرد زخا نه برون در شب تـار كرد كمر بسته بــر پالــكی شد سوار فرود آمد از اوج بـا لا حصار چوز د گام در بقعه شه شهيـد هز بر ژيان از كمين سر كشيد بتر سيدو پرسيد شه كيست اين؟ چه جويد ستاده بی چيست اين؟ شجاع شجاع افـگن آ واز داد با لفاظ شير ين زبان بر كشاد كه پير محمد زها نــم شجاع طلب گار ديدار شـاه مطــاع همانم كه دهـبچه رنامم شده است ترا بار بار سلامم شده است بهنگام خد متی را نده از در شدم ز بسيار شر مند گی تر شدم