Page 208

(١٩٠) زاری کردن زن لاتهه جنگی در فراق او وعاجز شدن لشکر فرنگ در بالاحصار وهلاکی آنها در برف و خطا شدن طما نچه دو هر سنگه از اکبرخان کسی را که چرخ ابتلا آورد هجوم بلا بر بلا آورد کند هردمش از نوآزار زار سر نیش خارش زند نیش مار نرسته زاندوه درد جگر نهد بر سرش کوه درد دگر نه مسکین رها گردد از چنگ او نه شه ایمن از رنگ و نیرنگ او زدو ران جمشید واسفند یار ببین تا با کتون چه کرده است کار بگیتی چه شاهان کشور گشای بیاویخت چون گوسفندان بپای ازین پیش کز روزی تنگ تنگ فلك بود بگرفته فوج فرنگ زاندوه وغم رنج بررنج داد بباد فنا گنج بر گنج داد به آن قحط بودند یکسر بپای ز دلداری لاتهه کشور گشای نرسته از ان رنج هر دم هنوز لگد باز زد بر سر پشت کوز بتیغ اجل لاتهه جنگی بکشت سپه راز اندوه بشکست پشت زروز سیه چشم شان خیره کرد بران تیره بختان جهان تیره کرد زنان جمله بودند بر سر زنان همه موی کندند مویه کنان مصیبت چنان استره تیز راند که يك موی بر روی مردان نماند زن لاتهه جنگی گریبان درید بسوز آنچنان ناله بر کشید که برنوحه او بر سم زنان به هی های بگریست زال جهان ز ناخن زنی روی راجوی کند بافسوس مویه کنان موی کند همیگفت کای شاه ملك فرنگ بنام آوری شهره روم وزنگ مگر ملك هندوستان تنگ بود کزان سوی این بومت آهنگ بود بیا با نوام بینوائی خوش است ازین پاد شاهی گدائی خوش است نه آنی که کردی بصد چاپلوس فلك پای تخت تراخا كبوس که اکنون بپابسته آویخته است سر تاجدار تو بگسیخته است