Page 196

( ۱۷۷ ) چواز قحط فوج فرنگی برست زاندوه و غم لانه جنگی برست سپه را پی دفع رنج روان چوآب روان داد کنج روان پژوهر چه لشکر ز کشرو گرفت بجان مفت خان اکبر گرفت کزان سرزمین آنچه آورد و برد زتاثیر یمن قدو مش شمرد بران شد که نزدیک خود خواندش زنيك و بد آگاه گرداندش که تا همدم و یار و یکدل شود مدد گار این کار مشکل شود پریدی روان کرد شیرین سخن بدو گفت کای نامدار زمن پس از بس ثنا و دعا و سلام چنین دارم از لانه جنگی پیام که ای از قدومت چو خضر بهار شده سبز و خرم سراسر دیار رسیدن در ین کشور پر فساد مبارك ترا ای مبارك نهاد گمان داشتم کاندرین چند گاه کنی سوی ما نیز گاهی نگاه بدیدار فرخنده شادم کنی پیامی فرستی و یادم کنی چودانم که داری دلی سوی ما که مانع شد از دیدن روی ما دلم شایق روی دلخواه تست بزودی بیا چشم در راه تست پیاسخ نگفت اکبر نامجوی که بعد از سلامش زمن بازگوی که گر اندرین سرزمین آمدم باندازه ایتچنین آمدم ( ۱ ) که از دیدنت دیده روشن کنم دل از خرمی هچو گلشن کنم ولی از ادب دور دیدم بسی شدن بی طلب پیش روی کسی ببین همت عـالی شاهباز که نا خوانده آمد برشاه باز بان همت سفله نزديك كس نشد گر به ناخوانده همچون مگس کنون از کرم چون شدم بهره مند سز دگر کشم سر بچرخ بلند ولیکن چو این وقت وقت است دیر بگویش که فردا بیایم بخیر چو روز دگر اکبر آفتاب بنظهاروی گشت گرم شتاب دلیرانه تنها شد اکبر روان چورستم ببر شاه مازندران ۱ - تصحیح خ بشوق و تماشای این آمدم.