Page 185

(١٦٦) دران جنگ اندر ترنگا ترنگ کمان در زهاره به نیرو خدنگ ز قبضه کمر بسته مانند شیر بهر گوشه میزد یلا نرا به تیر سپاه فرنگی شده مست جنگ بشمشیر وتیر وسنان و تفنگ باتش زمین بر زمین سوختند به پیکان فلك برفلك دوختند شدند اندران دائره سر فرو که از خون خود که زخون عدو ز اندیشه تیغ و بیم تبر بسر داشت هر يك فرنگی سپر بخفتان کس گرز دندی به تیر شدی راست همچون الف جایگیر زدندی سر خود آئینه تاب به تیغ سیه تاب مانند آب ولیکن نمودند از دور جنگ بغربین وشاهین وتوپ و تفنگ بزد هر که بر قبضه تیغ دست ز شمشیر وتیر حریفان نرست بشمشیر گردان دران کارزار بمردند پنجاه كم شش هزار همان خان عبدالله رزم جوی زخون دلیران روان کرد جوی با کیش ولنگ وبدست کرد بسا کس بروی زمین پست کرد یکی را چنان زد تبر زین بسر که افتاد از پا چو نخل از تبر به پشت دگر اندران رستخیز بزد نیزه مثل الماس تیز چنان دوخته مهره پشت او که ترشد بخون عدو پشت او یکی را بزد دست کش کرده برد بر آور دوزد تاشده خورد خورد بدینسان بسی هم نبردان فگند ز مردان بسی تند گردان فگند دران تاختن گوله ناگهان بخورد از قضا بر قضا داد جان بمهمانی خوان غفران دوید طفیلی سه صد شیر مرد شهید ازان جمله بودند اندر شمار زيك خانه اش سي ويك نامدار دلیران غازی به مرگ کسی ندیدند و کردند کوشش بسی زمرگ کس سوسن آزاد تر(۱) بمرگ خود از زیستن شادتر چنان تیغ راندند مانند برق که یکقبضه شدخون مردم زفرق زطوفان شمشیر کز سر گذشت چنان موج برخاست زان ساده دشت (۱) تصحیح خ، بخون کسان تشنه چون نیشتر