Page 186

(١٦٧) که چون نيزه كلك من يك قلم ز خون یافت سر خی ستون علم بهم چشم خود هر کسی چون سپر نظر داشت و ز دیگران بیخبر شده تیغ خولریزتر از سغان که از نیزه سخت است زخم زبان چنان حمله بردند در کار زار که باد وزان بر چراغ مزار بصد زور از جای فوج فرنگ ببردند چون سیل با ریگ و سنگ فرنگی سپاهان پر خا شجوی زبالا بیا ئین نها دند روی بعکس نخستین سپهر بلند بلندان ز با لا به پستی فگند بد نبال شان غا زیا ن دلیر ز دندی بشه شیر هما نند شیر فرود آمد ند از بلندی چنان سر سو فرازان و گردنکشان که پر خودو سر دامن پشته شد ز پندار آن و هم سر گشته شد زدند آنچنان دشمنان را به تیغ که ز درعد فریاد بگریست میخ دل تیغ شد نرم بشکر شگفت که از قبضه دست دلیران گرفت ز بهر شفا عت ته پای شان فتا دند سرهای گردن کشان باین ده بزن اندران ترکتاز بقلعه رساندند و گشتند باز چنان طبل کابل درآمد بجوش که بشکست طبل فرنگی خموش بیا سا قیا چای تر کی بیار فرو شوی از خاطر من غبار که از تنگ چشمان تر کم ملول دلم سوخت زین فرقه بو الفضول چو جنگ کریوه رسا ندم بسر دگر باره چون کوه بندم کمر چو یوسف کشم اکبر ذوفنون ز زندان سرای بخا را برون زتاج کرامت سر افراز مش شه مصر کابل زمین ساز مش خلاص شدن اکبرخان از قیدبخار ابعنایت حضرت خواجه مشکلکشا دوای دل هر درد مند حا جت روای هر مستمند جناب فیض ماب حضرت بهاءالحق و الحقيقة والملة والدين رض ورسیدن در کابل کسی برد از جمله مردان سبق که امداد جو ید زمر دان حق بدرگاه شان هر که دست نیاز بر آرد نگردد تهیدست باز