Page 136

( ۱۱۷ ) بدیدیم از حد ستمکاریه بسافت ای بزرگان روشن قیاس چه خیزد زدستم که یاری کنم من از بیم دشمن بکوهسارها کجا زور سر پنجه ام ؟ تا اژدها همه کابل وهندو سندو فرنگ کجا طاقتم ؟ تا به تنها تنی ازان ها نترسم چنان وقت کار اگر شیر نر گرگ را خون کشد بگفتندش ای سرور نامدار که افغان زما بیش دلخسته اند از اینجا ز دست تو خنبک (۱) زدن مخالف بما بس نخواهد شدن که هر کس ز زنبور خورده است نیش هراسی زجنگ فرنگی مدار بر و به فتی شیر گیری کنند تو بر جنگ کن اسپ را تنگ تنگ کمر کرده وا در تما شا نشین چو تازیم یکبارگی بارگی که دشمن همه جامه در خون رزند (۳) بدفتر نویسید در ابتدا خدا را بما باز کن یاریه نبرد آزما یان دشمن شناس بدست تهی ها به داری کنم چو شیران بجویم بن غارها کنم دیگری از دم اژدها بکین خواهی من کمربسته تنگ به بندم کمر بر سر دشمنی که از مردم کابل وقندهار ولیکن بهم جنس خود چون کشد ازین غم دل خویش در هم مدار بجنگ فرنگی کمر بسته اند وزانها پی رزم طنبک (۲) زدن مدد کارا و کس نخواهد شدن رسید است هر يك بپاداش خویش که زن نیست شایسته کار زار چه امکان که با ما دلیری کنند دگر ما و میدان و فوج فرنگ نبرد هزبران و ببران ببین بسازیم زانگونه خون خوارگی چو خرچنگ در قعر دریا خزند که مردی جداهست ومردان جدا (٤) (۱) خنبك، بالضم ویای موحده مفتوح بر هم زدن کف های دست بنوعیکه آواز باصول بر آید و در کشف بمعنی خروش . (۲) طنبك، بالضم نوعی از دهل كوچك (۳) رزیدن، بفتح رنگ کردن از برهان ، (٤) در نسخه د بعد از بیت مذکوره چنین عنوان دارد : « در بیان جنگ نمودن امیر دوست محمد خان با لشکر فرنگ در چاریکار وهزیمت خوردن لشکر فرنگ . »