Page 134

( ١١٥ ) چو ابر بهاری که در بر شمال خروشان و جوشان دو منزل روان دو فوج ز دولت کش نا مدار زید هستی خود سپاه فرنگ بیکبارگی بر طریق هجوم امو دنداز توپ ز شاهین شنك اخت از دل توپ این فتنه خاست به بندوق تا خبر در يك زدن در ان محفل حسرت و ابتلا كزك خورده شاهین و توپ و تفنگ چو داش کلال از قلال جبال اما بان فرنگی چنان در شرار سر شعله بر چرخ هفتم شده هزیران از بك جو شیران بخشم جو مر د ان بمردن ببسته کمر نمی ترسد آنکسکه از مرگ خویش بدشمن وندانسان در آویختند چنان سیل خون رفت در با میان عقاب دو پر تیر پهلو گذار بزد بحر خون موجها ی غریب چنان آسمانگیر شد تیرشان بجان سفتن دشمنان میزند که بهرام از بيم نوك سنان بود میل او سوی كوه و جبال دوا سپه دویدند تا با میان بيك جای گشتند با هم دچار نکردند در جنگ یکدم درنگ نمودند حمله چو باد سموم تزلزل شد اند ر زمین و فلك چنین فتنه گر را جهنم سزاست نمیگشت الا که چشمك زدن سر خوان افسوس ورنج وبلا می لعل گون تیغ الماس رنگ (١) بزدشعله سر؛ کوه راشد سفال که در آتش دوزخ اصحاب نار فلك آبله دا را نجم شده بیکی حمله کر داد پوشیده چشم به تیر بلا سینه کرده سپر چه گرگ و چه شیر و چه بیلش به پیش تو گفتی که محشر بر انگیختند که هر كس دران غرق شد تا میان همی ساختی مرغ جا نها شکار نگارین شده کف کف الخضيب (٢) که ماندند يكي بردوم آسمان بدان گونه کم از سنان شد بلند همیکرد سر دزدی از آسمان (١) - تصحيح خ : زد شعله سر کوه شد چون سفال . (٢) کف الخضيب با فتح و تشدید فای مضموم و فتح خای محجمه و كسر ضاد و پای معروف و بای موحده نام ستاره ایست سرخ رنگ بجانب شمال .