Page 118

(۹۹) زدل فکر جنگ و خصومت بکند ز اسباب و مال آنچه بودش عزیز بخود جمله برداشت باقی گذاشت روان گشت با پانصد و یکهزار سوی خلم رفت از ره بامیان حسودان بدطینت ور و سیاه که خصم از وثا بامیان در گریخت بحاجی بد کیش فرمود شاه روان شو بد نبال فوج امیر روان گشت حاجی دران همچو گرگ ولیکن چو بود از حریفش خبر ز اندیشه جان و قهر شهی چو روبه که دنبال شیر ژیان چو او ایستادی فتادی ز پای نه از بیم شه داشت رای درنگ چو تا چند منزل بروه اسب تافت بیامد به نزدیک شاه جهان دویدم بدنبال دشمن چو باد ز بس رنج جان آمده بر لبم شب و روز بسیار بشتافتم شه از خشم رخسار کرد آتشین فراوان سقط (۱) گفت و دشنام داد در انبار باروت آتش فگند ز قسم سلاح و دگر گونه چیز بزد کوس رحلت عام برافراشت ز جنگی سواران خویش و تبار زدشمن بخوف و رجاء در میان چو رفتند و گفتند نزدیک شاه با قبال شاهی بقایم بر یخت که با شش هزار از گزیده سپاه بهر جا که یابی بکش یا بگیر بد نبال آن نغز شیر بزرگ دران کار کوشش نکرد آنقدر همیکرد از دور شور تهی ز دور ایستا ده بر آرد فغان چو رفتی قدم بر گرفتی ز جای نه از ترس جان تاب و یارای جنگ باد بار چون بخت خود روی تافت بگفت ای غلامت بلند آسمان بجز گرد ره هیچ دستم نداد نه آرام روز و نه خواب شبم کدش یافتم روی بر تافتم جبین همچو دریای چین پر زچین بتندی و تیزی زبان بر کشاد ۱ - سقط بالفتح وسکون دوم مردن چار پای و بکسرتین و بکسر اول و سکون ثانی بچه که قبل از موقع بدنیا بیاید، و به فتحین « خط کردن در کتاب و در حساب و آنچه افتاده با شد از درخت ومتاع ز بون و سهو و غلط در حساب نوشتن ومجازاً بدبد گفتن مستعمل است غا لباً ممکن است سخط باشد که به معنی خشم و غضب است.