Page 111

( ۹۲ ) دلش فکر گفتار محمود داشت نظر بر دژ و آتش و دود داشت که ناگه شد از قلعه آتش بلند رها قید ودش بگردون کمند زخاك آبچنان آتش شعله ور چو تار جهنم برآورد سر که دیوار آن قلعه از بن بکند بگردون کشیده بها مون فکند چو آتش زشادی برافروخت شاه بفرمود تا حمله جمله سپاه ببردند بر قلعه چون تند باد بران آتش بار دیگر فتاد کسانیکه بودند اندر حصار بدل یاور حیدر نامدار به بستند بر جنگ دشمن میان نه اندیشه سرنه پروای جان میان دو لشکر به پیوست جنگ به شمشیر و ژوبین وتیرو تفنگ زهر کوشه برخاست شور و شغف دهاده برآمد زهر دو طرف چو بشنید حیدر روان جست چست(۱) بپوشید خفتان و شمشیر بست برآمد بر اسپ و درآمد چو باد بدشمن فکندن بغل بر کشاد بشمشیر هر سو دویدن گرفت غریدن دریدن بریدن گرفت بجوش آمد از هر دو سو طبل جنگ زشوره بشورش در آمد تفنگ چنان منقلب گشت ملك وملك تو گفتی که افتد زمین بر فلك بران قلعه و از سوزان و دود چو سرپوش دوزخ فلك مينمود فلك را ازان آتش ملتهب شد از دود کوگرد رفع جرب چنان اوج بگرفت دود تفنگ که زد عطسه کیوان بهفتم فلك ز فریاد جوش وخروش تفنگ شده وضع حمل زنان در فرنگ چو آتش فشان شدم صف شکن بگردون گردان شد آتش فکن چو شیر ژیان حیدر نامدار بهر سو چو حیدر زدی ذوالفقار یکی را بزد تیغ بر فرق سر دوپر کاله کردش زسر تا کمر بنیزه یکی بر گرفته ز زین فدا کرده خود را بزد بر زمین (۱) تصحیح « خ » : چو بشنید حیدر یکبار جست .