Page 105

( 86 ) نمیدان بر ایا در صلح زن چو بشنید حیدر سر ا سر بیان بگفتاین سخن شاه را باز گوی خدا منعم یاد شاه و گدا ست من و تو نمك خوار خوان وی ایم چرا مرد درماندۀ کار خویش همه ملك و آفاق ملك خدا ست ا گر غره بر سپاه فرنگ بمان تا هنوز برد لاور زغار زفوج فراسکی در اعداد خویش بزرق وفسوام مخران سری خویش مشو رنجه برداردام از میان گرت میل دیدن بود زین پلنگ بشمشیر چون شیر سربر زده (۱) چو قاصد بدینگونه پاسخ شنفت که فرمود شا هنشه با مجوی شنیدیم وصف تو از هر کنار که بسیار هشیاری و حق شناس بود بر زبان تو بی گاه و گاه جزا ك اله ازتو بغا یت خوشم سبب چیست چون ما با قبال شاه بد یدار ما زود نشتافتی مگر امتناع تو از حیدر ست اگر حیدر از خامی و کودکی سخن مختصر کو دماغ سخن بغر ید مانند شیر ژیان که ای محتشم سرور نامجوی توولاف این عین لغوو خطاست بدامیر از آب و نان وی ایم بخواند کسی را نمک خوارخویش ا گر گیرد و بخشد اورارو است بدل باز داری تمنای چنگ بمیدان بر آید بعزم شکار همان بنگری که انچه دیدی به پیش که من خوانده ام این کتاب از تو پیش که سیمرغ دارد بلند آشیان ببینیش فردا بمیدان جنگ بهر سو جها لی بهم بر زده ازو رفته پنهان بمحمود گفت که ای خوب کردار فرخنده خوی چه در این دیار و چه در قندهار هنر مند وحق بین و روشن قیاس چو شطرنج بازان همین شاه شاه زشوق تو بی نعل در آتشم رساندیم موکب درین بارگاه چو دیگر کسان روی بر تافتی ویا مانعت معنی دیگر است کند چهل نامش نهدز یرکی (۱) تصحیح ع، بشمشیر چون شیر نر سرزده