Page 249

() « ارمغان میمنه » رؤف : بابا، امروز در قطعه شانس ندارم ، هر قدر که میکنم نمیبرم، کمشکو این بازی برچ خو چه بلاست . مره هیچ خوشم نمیآید . (قطعه ها را بر زمین زده از جا میخیزد) عبدالله: که چهارم نفر از برچ بازان را تشکیل میداد هم ازجا بر خواسته بطرف دسته سه نفری که در گوشه ایستاده و مشغول صحبت اند بروان شده و میگوید : — بچه‌کرم صحبت هستید، پائین کمش کو. بیا این که قاسم خان از دست ماند. قاسم : اشرف، او اشرف بیائی که وقت میچ ما و توست . اشرف : در حالیکه سگرت خود را آتش میزند میگوید — امدم رسیدم امر کنید : لطیف : در حالیکه دلربا را سر میکرد صدا میکند — بیا رسام آغا، اموخیالهای نازکورا که ساخته ئی و همه وقت لاف میزنی، بکش که ما گوش کنیم . رسولخان : اینه ارمونیه را مه میگیرم، تو تمبوره بگی که قابل هستی . اشرف : تنبور را گرفته مینشیند و به سر کردن ساز مصروف میشوند. رفقای دیگر هم دورشان جمع شده و در حال خنده و خوشی ، اول اشرف چند پارچه نغمه های دلکش نواخته و دوسه خیالی با دلربا و تنبور میکشد. بعدها برای ٤ یا ٥ دقیقه مینوازند و میخوانند . درحالیکه قربان نیز چای و میوه آورده و به گرمی مجلس می افزاید ساز خموش میشود . اشرف : (به قاسم)اینه جانم ، آخ دلت بر امد ؟ . لطیف : آفرین اشرف . ولله خیال های خوبی ما را شنواندی . جمشید : ای بلاگک رسام است، رسامی که موزيك نميداند، وی ، صنعتکار نمیباید گفت : انور : این تنها عقیده توست ولی بسیار استادان این صنعت بوده اند که هیچ موسیقی نمیدانستند. اما شهکارهای شان موزیم خانه‌ها و معابد وقصور عالیده‌ نیا را زینت داده و در قیمت شان افزوده است . . . . جمشید : میخواهد چیزی بگوید ولی رسولخان او را مانع شده میگوید : — بان بان ای روز ما را هم به این بحث های خشک نگذرانین بگذاریم کمی بخندیم و تفریح بکنیم . انور : میخواهد از خود دفاع کند اما قاسم میگوید : — بس بس ، تره والله ، باز که به مکتب رفتی از این چیز ها به شاگردای خود بگو ، ما که گوشهای مل پر است . تو با اشرف پیش شو، مو باز محاوره یی ته بیگیر که يك زره خنده کنیم :