Page 66

ـ ٦١ ـ هر کس که رفت دست تهی رفت عاقبت گل نیز زین حدیقه زر خود نبرده است از سبزه و بهارو گل و غنچه هر چه بود رفتن ازین حدیقه غنیمت شمرده است از صبح بی ثباتی ایام روشن است کاین یک نفس کشیده و جان را سپرده است آسوده اند زنده دلان نیز زیر خاک تنها دل فسرده زاهد نمرده است گل رفت و آبشار بحال چمن گریست شبنم بداغ لاله خونین کفن گریست نه از چمن گذاشت نه از گل اثر خزان * امسال گشت آفت گل بیشتر خزان رنگ سمن پریده و برگ بنفشه ریخت * سامان باغ ساخته زیر و زبر خزان آید بدیده صفحه گلزار طشت خون * از بس زده ست در رگ گل نیشتر خزان سر تاسر چمن نگری برگ عیش نیست * تاراج باغ کرده ز بس اینقدر خزان آواره کرده بزم نشینان باغ را * یارب شود چو خیل چمن در بدر خزان شبنم نمود گریه و گل پیرهن درید * زین باغ کرد نامیه را تا بدر خزان