Page 989

فتوحات اسلامی جلد ثانی (۳۹۶) حسن سیرت عمر رض برزمین گذار شاید که خداوند جبین مرا که بر زمین مشاهده نماید رحم بر بیچارگی و ذل و افتقار من نماید سر او را بر زمین نهادم که رخساره های مبارک برخاک مالید و فرمود وای بر عمر و وای بر مادر عمر که اگر خداوند مغفرت نکند عمر را مر ا بر حرمان پدرم رحم آمد گفتم ای پدر زانوی من بزمین برابر است سر تو را بزانوای خود گذارم فرمود که سرم را بر زمین گذار مادر نباشد ترا مثل که ترا امر میکنم سر او را بر زمین نهادم رخساره خود را بر خاک چسپانید و فرمود ویل باد مرعمر و مادر وی را اگر نیامرزد خداوند عمر را و عفو از سیئات نکند بعد از ان فرمود که چون موت من تمام شود بشتاب به برید مرا بحفره که برمن کنده اید اگر آن بر من خیر باشد زود تر بخیر برسم و هر گاه خیر نباشد زود تر از رقاب شمایان خلاص شوم پس از وصیت گریه نمود گفته شد که چه چیز بگریه آورد ترا یا امیر المومنین فرمود که میروم بجناب ی بی الهی و نمیدانم که بجنت میبرد مرا خدا وند یا بدوزخ عاقبت معلوم نیست از ان جهته میگریم عروہ بن الزبیر میفرماید چون حضرت عمر رضی الله عنه زخم زده شد مردمان گفتند که خلیفه بعد از خود گرفته فرمود که اگر ترک کنم شمایان را بدرستیکه بهتری از من ترک نمود شمایان را که خلیفه بگیرم بهتری از من بعد از خود خلیفه گرفت یعنی پیغمبر خدا صلی الله علیه و سلم اگر عبیدة بن الجراح حیات میداشت خلیفه میگردانیدم وی را اگر خداوند سوال میکرد از من باره خلافت او جواب میدادم که از نبی تو شنیده بودم که میفرمود که عبیده بن الجراح امین امت من است و اگر سالم مولی حذیفه در حیات بودی او را خلیفه میساختم اگر پروردگارم در خلافت او سوال میکرد جواب میدادم که از پیغمبر تو صلی الله علیه وسلم شنیده بودم که میفرمود که سالم چنان محبتی بخدا وند دارد که اگر از اخد آوند ترسد معصیت نمیکند چه جای اینکه بترسد خدا وند را مردمان گفتند که چه میشود که بعد از خود عبد الله پسر خود را خلیفه خود گردانی در اسلام قدیم است و سزاوار خلافت است و بروی فضایل تمام است فرمود که بس است ال خطاب را که یکنفر از ایشان را خداوند از احوال عدل در ادرسی بر امة محمد صلی الله علیه و سلم پرسید و هر آینه دوست داشتم که بیرون شدمی از دار دنیا برابر نه گناه میداشتم و نه ثواب بعد ازان مردمان