Page 67

دیدی چه کرد با تو و باب و برادرت این گیر و دار و دبدبه اعتبار ملك فرش سرای خویش مکن سنك مرده را تازنده را بتو نگذارد مزار ملك گر سوی زنده جان شدی آهسته تر خرام برکو خواجه از من شب زنده دار ملك کي بيوفا ز بهر تو تا رنج گشته ام تو شاد بی زما بکنار انار ملك آخر دعا مضائقه تا چند سوختم بل وار هم ز کشمکش اشتهار ملك چون بازگشتی از طرف زنده جان بکول آنجا شبی بیای که بینی مدار ملك باني یکی شکسته وارسته از جهان دیوانه که نیست جز او هوشيار ملك گرد سرش طواف کن و عرض ما بگو تا چند باشد اینهمه سودا فزار ملك با ساکنان مسجد و حفاظ مدرسه بر خوان که ای تمام شریر و شرار ملك اینجا بما بقول تو تر رسیده است کر درس بحث علم شما را ست عار ملك ما نيز طالبیم و طلبکار هستیم الارضای حضرت پروردگار ملك زانجا اگر بسوی زیا رنگه آمدی بخرام سوی آنهمه عز و وقار ملك بنا که تابم از بن خواهم زدیده رفت بفرست شربت بمن از کوکنار ملک ر کوز چتر شاهی بنهاده بر سرم بهتر بود حلاوت دود سگار ملک چون میل سوی شرق دشت پلان کنی میبوس خاک خسر و خواجه چنار ملک با دود مان مرشد ما حال ما بکو در باب جان روسیه شرمسار ملک (ه) آخند زاده ملاعبدالله تریاکی زیا رنگا هنی