Page 68

٦٢ با صوفیان حضرت پیر کرخ بگو کی هست هر یکی شایان قارملک صوفی تبرکست که خوردیم چون جراد از حد غور و ار به الی اسفزار ملک بار بلی بگوی که ای کین دیس خر تا کی همی نهی ز کف خود مهار ملک با فصل دیو و دعوی خوی فرشتگی شرزما نه بودن و آنگه خیار ملک یا رب دمی بود که رسم در دیار چشت جا نرا کنم ز شوق در ینجا نثار ملک قصیده ۵ از زبان عیال خود به محمد هاشم خان نائب سالار انشا نموده قاصد صفت در آی نه چون کهر بحرم چون سوي باغ بگذری ای باد صبحدم استاده شو بخدمت بدر سپهر جود انسان که ایستاده بدر گاه بو حتم گستاخ واز از من بیدست پا بگو کای انکه کفه بنیاد ر جهان عام متوی نمید هند که در آخرالزمان ايمان وجود خر ز ندارد الم عدم اقبال ما است و ر نه تقاضای وقت نیست کاب سرور جوش زند از بحار غم اهل هرات جمله دعاي میکند ز دل از خاص عام و عاقل و دیوانه و اصم يا رب ز عارضات زمانش نگاهدار این سایه را مکن زسرو وز کار کم کو تاه عرى فلم اینکه مراد هریست زشت با میکلی چو خرس به خیال چرن کنم با هيئتی چو بوزينه ویر بوزنه بدخوی تر ز کرک در افتاد در غنم خونریتر تر ز جرمن سرکش تر از فرنگ نا باك تر ز روسی وبیدین تر از مجم فرعون وقت بلم باعور روزکار کافر تر از کسی که کند سجده صنم