Page 167

١٦١ دوشيزه ام چوبيوه زنان شرم خويشرا با شربت مويز دگر پت نميکنم تنظيم مملکت همه بروفق مدعاست زائر و شکست ملة و دوله نميکنم از بس طمع بخواطر زاهد گرفته جا تعويذ را زشوق قراءت نميکنم دارم هوای حريت از بيم دوستان دستی بريش ميکشم و چت نميکنم قدت چون ظلم قوماندان رسا بودست دانستم دلت يکعالمی جور و جفا بوداست دانستم سوادبزرت جوشيد حسنت را نشد حايل خطت دود سگار سينما بوداست دانستم من از باتيک علاقجات درعجب ماندم فروشد چوولی گندم نما بوداست دانستم عجيب الکالس بيرون ميدهد کلو که اش ورنه سرنيت صرف سنگ آسيا بوداست دانستم سرخودرزمين بنهادن وياترهو کردن خلاف مشرب اهل دعا بوداست دانستم نه تنها ما و زاهد درگدائی يضرب داريم حکومت هم گدائی نان ربا بوداست دانستم بکار سلطنت قاضی وحاکم يکدل افتاده با خنبرشوه هرفردی جدا بوداست دانستم جوانان وطن از روی سيلی ميخوردگوزک زد وخورد تو ازسوی قفابوداست دانستم ما درين ملك بسی حاكم و افرد ديدم وندرين تخت دو صدکهتری و مهتر ديدم وان یکی سست ؟ اروی آرميدی سگ دزد دیگری شخ که ازو ملك مسخرد يدم لاله در دشب گردیده بدور ان یکی ليك در عهد يکی روز چومحشر ديدم بود در عهد کی خواندن قرآن گناه پيش روی دگری بازی لاتر ديدم