Page 166

١٦ هزار ارمانکه همچو طفلاندرین دبستانکشش نکردم بنار حرمان زمهریاران برنك خامان طپش نکردم مریض جاهم امیرعزت زکام دولتچراچو مردان نه فصد کردم نه قصد حمام غریق خطط كه فش نكردم بسوی بركدویدم از ره نه مارکطرا خرابکردم ادای شکرکه مثل مژگان بدیده کس خلش نکردم به مال کسرا بحیله خوردم نه نان مردم بخیر چشمی نه برشکستم دل یتیمی که روز دیگر سرش نکردم مراگناهی بروسیاهی ندیده باشد کسی جزاینم که چون خسیها ندون طبیعت بذوقجوئی، وش نکردم تمام عالم بحسرت غم گهی پی بیش و گه پی کم من ازتغافل نه ازتعادل درین فرزگه چرشن نکردم چو نیست مالم درین خیالم زبود و نابودچون ننالم منش دردهرچنان ببندم که یکمراتب دوشش نکردم بشم انصاف اگرببینی بسویم آخرمحیط یاسم نمادیان که ره نبردم جماکیان که رکش نکردم زنیکنامی چه کرد حاصل اگر به پرسد کس جماعتی زبان کویابنباشد اصلا بجز جوابی گه ش نکردم صادق نیم خلاف محبت نمیکنم چون نیست نکته دان سخن سنج بذله گو من دانکی بمشرب من گون مجابریست صد بار اگر خلیفه دیوان بیکی شوم بنی خدا نگویم و ابناش نیز در پله ترازو ی انصاف دیگران معنیست پر ز بغض جمادیست پرحسد بکعالم اعتقاد ز طاعت نميكنم كتمان مدیم بیان بلاغت نمیکنم فردوسی ام ظهور شجاعت نميكنم اخلاص چون هزاره بحضرت نميكنم بر اولیای خاص شباهت نميكنم همو زن با تمامی امت نمیکنم توصیف ازین زیاد جنرات نمیکنم