Page 162

١٥٦ دل یاران بمن نا شـنا بو داست دانـستم ندارد زیب پاس خاطر آزاده طبعانرا زاهل مارکط دیوانه آشا عجب دارم چه کیفت اینکه عالم مست ین دورمولانات گناه اعظم و فیض الله وعبد اللطیفش چه درین بزم اتفاق دولت مات یکست اما حذر کا خربطوفان حوادث عرق میکردد مشو پابندریش زاهدود تارپر پیچش سرا و خانقاه لنگر اوحجره های او غلاف گندم ازگندم جدا بوداست دانستم کجی ها از برون های رسا بود است دانستم که این نا پارسایان پارسابو داست دانستم می این شیشه ز افیون برهوا بو داست دانستم سر این فتنها نایب قضا بود است دانستم رضا بعضی وبر خی نارضابو داست دانستم بکشتی که نادان هاخدا بوداست دانستم که این موحلقه دام صد بلا بود است دانستم بقول مولوی بیت الزنابوداست دانستم جهانرا کهربای ودوآهن ربا کو زک بفن خویش آدم ربا بوداست دانستم یا د ا یا می که درس عشق از بردا شتم گوش هو شم بسته پیغام نا ا هلان نبو د نه مرامد فوعه نه مقبوضه نه انوانتری نه مرا بیم جز نه ترس از کتر معاش بر د راستاده بود مین که شه سرمینها د عدۂ اهل بصیرت جمع ار باب رسوخ خانقا د و مسجدو تالار و لنگر داشتم چشم را از عیب کور وگوش را گرداشتم نه ز جدول آکهی نه فکر عبدر داشتم رو ز ها خود را اکر چه غیر حاضر داشتم باکدائي خو یشرا از شه فروتتر داشتم حجره ها پر از الادنك قلند ر ذا شتم