Page 161

١٥٥ نطق مطول خوانده‌ام نثر مسجع دیده‌ام چون نظم گوزل مختصر نشنیده کس من دیده‌ام با همه محتشمی بنده‌ کمینم چه کنم تا کجا برده دل کوشه نشینم چه کنم یکدرم قیمت و ابنای جهانم تابع اینکه در حقه انصاف نگینم چکنم عاشقان بنده خال و خط مهشر قه و من روزگاریست که مداح سرینم چکنم زاهد و گنج و یا داعیی و سخره‌ خویش او چنانست من زار چنینم چکنم هوس آرزوی نفس ز افلاک گذشت چون نداند که کف خاک زمینم چکنم عمرها شربن گیش خردمندان بود کس ندانست که آخر بچه دینم چکنم کس گلی طلب از گلشن ایام بچید من آزاده گرا ز ناز بچینم چکنم گر چه گوزک شده‌ام دست طمع کوته نیست بعد ازین گر بکف حرص زبنم چکنم به بستان محبت یکقلم گلدسته را مانم به بزم عشرت ایام مغز پسته را مانم بمیدان قضا دست رضا پیش است میدانم اگر کاری نکردم پهلوانی بسته را مانم نیم زاهد که بیجا سر کشم از خرقه و گویم بطوبای حقیقت نخل از خود رسته مارانم سر خرگشته‌ام در محفل ارباب آسایش بدفع چشم بد کو کار دار شسته را مانم قویدل بودم از بس باقویدستان سفر کردم ز ضعف بی تمیزان رشته‌ بگسسته را مانم نه گر قو گردة بودانه بازدهی بد خویم چرا اندر بساط دهر مرغ جسته را مانم کیم گوزک صدفهای سینه‌ام مدقوق مطرب با حکام اطبا چینی اشگسته را مانم