Page 2955

( صفحة 59 ) يك شاعر فراموش شده ( سال ششم ) حكايت خری داشتم لاغر و پشت ریش مرا هم نهادم بجرخش همیش به تیمار او خوب پرداختم بخانه پرش آخوری ساختم علف سبز و تر تازه در پیش او كه تا ملتئم شد همه ریش او به آخر خرك مست شد آنچنان كه ميكند هر ساعتی ریسمان ز بسیاری كاه و جو مست گشت لگد میزد ی گه بپاگه بدست نهال و گل و هر چه بد در سرای شكست و بمالید در زیر پای ضرر های اقسام دیدم ز خر مرا كرد بسیار خونین جگر بگفتم كه ای خر ز حق بیخبر بدعتم چرا میرسانی ضرر ز سم تو آخور همیشه خراب گسستی بسی ریسمان و طناب چنین است آئین و خوی خری كه در جای نیكی بدی آوری بتو هر چه كردم ز نیكی تمام به احسان و خوبی نگشتی تو رام یكی مرد دانای فرخنده خوی بگفتا چه داری بخر گفت و گوی تو نشنیدۀ یانداری خبر كه دیوانگی آورد مغز خر خر ار داشتی عقل و هوش و تمیز به آب و به آخور نكردی گمیز (1) اگر جل كنی بهر خر از حریر وگر جای آبش دهی شهد و شیر اگر نقل ریزی در جای جو بهر ماه بنهیش پالان نو كنی هر چه در خوردنش جد و جهد چو افتی ز پشتش زند بر لگد جناب سردار عباس خان ارادت و صمیمیت تامی با مو لنا عبد الغفور که شاید اخند صاحب صوات علیه الرحمه باشد داشته و در بین ایشان مناسبات تا می وجود داشته . از مو لنا عبدالغفور خیلی قدر و احترام می نمود . از کثرت اخلاص و اطلاعات شجرۀ مو لنا را برشتۀ نظم در آورده . سر گذشت خود را با مو لتا در در یا هنگا میکه کشتی بنای غرق شدن را نهاده بود چنین بیان میدارد . من و مرد صاحب دل محترم بكشتی نشستیم یكجا بهم سفینه چو آمد بجای هلاك مرا روی شد سوی یزدان پاك چو آن مرد نیكو بین نيك دید كه از روی من رنگ سرخی پرید چو غنچه بسویم تبسم نمود در گنج و دانش برویم كشود بفرمود آهسته كای هوشیار اجل هست در امر پروردگار مرا كی بود خوف از غیر حق فانی اعوذ برب الفلق (1) كثافت یكی از لغات وطنی . ۴۶۹-