Page 2846

( صفحه ۷۲ ) کابل ( شمارهٔ سوم ) پرخارش از سوزدل اشك ريخت من نجان دلم راز گفتار خويش جدا گشته ام تا زما وای خویش تو خود را گر از بهر من سوختی چو با شمع پروانه گفت اين سخن نه چون جز ز آتش شوق من از ین غم همی سوزم اندر لگن در آتش مرا سوخت «حب‌الوطن» عمل و عنوان پوچ، بهمان اندازه كه در حيات انسان، عمل و پشت كار، و حسن كردار اهمیت دارد، تنها آرايش عنوان، و خوض در كسوت آرائی پوچ و بیهوده است! ادبا، چون آموزگاران دانشمند بشرند، برای اينكه انسانها به سوی معنی بگروند، و از خود آرائی چشم بپوشند، به اسلوبهای بديع و گوناگون، و اندرزهای شيرين، درين مرحله داخل شده اند سعدی راست: هنر بند بودن بگفتار نیست حافظ گويد: روندگان طریقت به نیم جو نخرند دوصد گفته چون نيم كردار نيست قبای اطلس آن كس كه از هنر عاری است « کلیم راست » نباشد نيك باطن درپئی آرايش وعنوان بنقاش احتیاجی نیست دیوار گلستانرا «مشرقی» ماتیز این مسئله اخلاقی را به اسلوب نیکو، و دلچسپی در ضمن يك حكايه خاطر نشان میکند؟ یكی شخص آمد به پیش حسن مرا گشته پیدا خیالی به دل زشوق آنچنان گشته ام بیقرار از آن خواهم ای خواجه نيك خو چو خرقه زدست تو شد در برم چو بشنید این ماجرای زوحسن که ای مرد فرزانه با خرد كنون می نمایم سوالی زتو لباس زن ار مرد در بر كند زن ار خرقه مرد گیرد بدوش تو از امتحان خود بخود کن نظر ز پوشیدن خرقه چون، جان من که ای برگزیده امام زمن كه یا، زان خیالم فروشد بگل که رفته عنان از کف اختیار که خرقه بتون پوشم از دست تو بگردون رسد از تفاخر سرم برون از لب افشاند در سخن همی دانم آگاهی از نيك و بد اگر مرد راهی جوابم بگو بدان جامه آیا ز مردی رود شود مرد آیا زن ای تیز هوش که مرد رهی یا زن؟ ای نامور نه زن میشود مرد نه مرد زن ۳۷۲