Page 2783

( صفحه ۱۷ ) سخندان فارس ( سال ششم ) وگرنه عزم سیاحت کنند نه قصد وطن هرانکه بر سر کویت مجاوری آموخت من آدمی بچنین شکل خوی وقد وروش ندیده ام مگر این شیوه از پری آموخت چنان بگریم ازین پس که مرد نتواند در آب دیده سعدی شناوری آموخت خواجه حافظ - دیوان خواجه تنها غزل است وبجز چهار پنج قصیده چیزی دیگر ندارد لیکن غزلیات او حاکی از صدق عاطفه و خالی از تصنعات صنایع و استعاره است و بدین جهت کلام او مقبول طبائع عموم واقع شده . خواجه در ۷۹۱ وفات کرد . یکدو غزل خواجه برای نمونه نگارش یافت تا از زبان آنعهد قیاسی کنند : بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است بیار باده که ایام عمر بر باد است غلام همت آنم که زیر چرخ کبود ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث ز پیر طریقتم یاد است مجو درستی عهد از جهان سست نهاد که این عجوزه عروس هزار داماد است چه گویمت که بمیخانه دوش مست و خراب سروش عالم غیبم چه مژدها دادست که ای بلند نظر شاهباز سدره نشین نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است ترا ز کنگره عرش میزنند صفیر ندانمت که درین دامگه چه افتاد است غم جهان مخور و پند من مبر از یاد که این لطیفه نغزم زرهروی یاد است رضا بداده بده وز جبین گره بکشا که برمن و تو در اختیار نگشاد است نشان مهر و وفا نیست در تبسم گل بنال بلبل مسکین که جای فریاد است حسد چه می بری ای سست نظم بر حافظ قبول خاطر و لطف سخن خدا داد است مزرع سبز فلک دیدم وداس مه نو یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو گفتم ای بخت بخوابی توو خورشید دمید گفت با اینهمه از سابقه نو مید مشو تکیه بر اختر شبگرد مکن کاین عیار تاج کاوس ربود و کمر کیخسرو گر روی پاک و مجرد چو مسیحا بفلک از فروغ تو بخور شید رسد صد پر تو آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق خرمن مه بجوی خرمن پروین بدو جو گوشوار در ولعل ارچه گران دارد گوش دور خوبی گذرا نست نصیحت بشنو چشم بد دورز خال تو که در عرصه حسن بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو هر که در مزرع دل تخم وفا سبز نکرد زردروئی کشد از حاصل خودگاه درو اندرین دائره میباش چودف حلقه بگوش ور فقائی خوری از دائره خویش مرو آتش زرق وریا خرمن دین خواهد سوخت حا فظ این خرقه پشمینه بینداز و برو ۲۱۷