Page 2564

( صفحه ٢٦ ) کابل (شماره اول و دوم ) فردوسی نیز ساده و خالی از تکلف است چه او فرزند صحرا و بلبل خوش الحان طبیعت و نغمه سرائیش فطری است بلبل از آهنگ موسیقی بیخبر و ازینگونه تکلفات آزاد است. در تغزل و ستائش حسن هم مانند دیگران با فراط نه پیچیده بلکه درین زمینه نیز باقتضای مقام سخن میراند چنانکه از تهمینه چنین وصف میکند : لبان از طبرزد زبان از شکر دهانش مرصع بلعل و گهر دو ابروکمان و دو گیسوکمند زبانش چوخنجر دهانش چوقند در ملاقات خسرو با شیرین و اشک ریزی شیرین گوید: به نرگس گل ارغوان را بشست که بیارید نرگس وگل درست * * * * نگاری بداندر شبستان اوی زگلبرگ ر و داشت وز مشک بوی * * * * یکی دختری داشت خاقان چو ماه کجا ماه دارد دو چشم سیاه بدنبال چشمش یکی خال بود که چشم خودش هم بدنبال بود بهم بسته مور ابهـد پیچ و تاب گره داده شب را پس آفتاب در ابیات فوق دقت استعاره و تشبیه و توالی اضافات ابداً نیست . قدرت او در ادای هر مطلبی بريك وتیره است و همه رانیکوگفته بتخصیص در تصویر کشی از معرکهٔ رزم نیروی طبعش داد سخن میدهد. در نبرد رستم با اشکبوس کشانی میگوید : تهمتن به بند کمر برد چنگ گزین کرد يك چوبه تیر خد نگ خدنگی برآورد پیکان چو آب نهاده بر و چار پر عقاب بمالید چاچی کمان را بدست بچرم گوزن اندرآورد شست ستون کرد چپ را وخم کرد راست غریو از رخم چرخ چاچی بخاست چوسوفارش آمد بپہنای گوش ز چرم گوزنان برآمد خروش چو بوسید پیکان نرانگشت او گذر کرد از مهرۂ پشت او قضا گفت گیر و قدر گفت ده ملك گفت احسن فلك گفت زه ٢٦