Page 2557

(صحفه ۱۹) سخندان فارس ( سال ششم) یکی نماند کنون زانهمه بسود و بریخت نه نحس کیوان بود و نه روزگار در از جهان همیشه چنین است و گردگردان است همانکه درمان با شد بجای درد شود کهن کند بزمانی همانکه تازه بود بسا شکسته بیا بان که باغ خرم گشت همی چه دانی ایماه روی غالیه موی شد آن زمانه که رویش بسان دیبا بود دو زلف چوگان بازش همی نمود بروی بلند و روشن و دید ار خوب و روی لطیف دلم خزا نه پر گنج بود و گنج سخن بسا دلا که بسان حریر کرده به شعر همیشه دستش زی زلفکان خوشبو بود عیا ل نی زن وفر زند نی مؤ نت نی همی خریدمی و بی شمار داده درم تو رود کی را ای ماهکنون همی بینی بدان زمانه ندیدی که در جهان رفتی شد آن زمانه که شعر و ر ا جهان بنوشت کرا بزرگی و نعمت ز این و آن بودی بد ا د میر خرا سان چهل هزار درم کنون زمانه دگر گشت و من دگر گشتم چه نحس بود همانا که نحس کیوان بو د چه بود منت بگویم قضای یزدان بود همیشه تا بود آئینش گردگر دان بود و باز درد همان کز نخست در مان بود و نوکند بزمانی همان که خلقان بود و باغ خرم گشت او کجا بیا بان بود که حال بنده از ین پیش با چه سامان بود شد آنزمانه که مو یش بسان قطران بود ندیدی اورا آنگه که زلف چوگان بود کجا گران بود زی من هماره ارزان بود نشان نامه ما مهر و شهره عنوان بو د از ان سپس که بگر د ارسنگ وسندان بود همیشه گوشش زی مردم سخندان بو د از ین همه م آسوده بود و آسان بود بشهر هر چه همی ترک تار پستان بود بد ان زمانه ندیدی که زی حسینان بود سرود گویان گوئی هزار دستان بود شد آنزما نه که او شاعر خراسا ن بود مرا بز رگی و نعمت ز آل سامان بو د وزو فزونی يك پنج مير ما کان بود عصا بیار که وقت عصا و انبان بو د سخنان زمان پیری و افکار بسیط و کلمه بندیهای بی تکلف و الفاظ ساده است که در پیکر نظم در آورده و بدان ماند که استاد موسیقی صورت مقامی را بصوت و آهنگ محض بدون الفاظ مجسم سازد. زندگانی چه کوته و چه در از هم چنبر گذار خواهد بود خواهی اندر عنا و محنت زی نه بآخر بمرد باید با ز این رسن را اگرچه هست در از خواهی ازری بگیر تا به حجاز ۱۹