Page 2339

شماره (یازدهم) سال دوم نامه هندوستان (٣٥) پادشها جمله ثنا خوان تو بر تو دعا کرده و بر جان تو تا که بدین ملك و بدین داوري داد نیاکان تو بیا د آوري قبضه بیداد بخود بر گماشت رشته داد آنکه زکف در گذاشت آنچه بکشت عمل انسان نهاد عاقبت الامر همان خوشه داد پادشها چرخ وزیر تو باد ملك جهان جمله اسیر تو باد آنچه بتو خواهم از ایزد نکوست وانچه بملك تو نخواهیم عدوست اختر دولت بتو تا بنده باد خرمتر از امروز تو آینده باد در عجم زان سخن آرای راد چون لب از ایراد غلط بر کشاد کاین سخن از خامه بکاغذ سپرد، نصف زبانرا عرب از بین برد، گر عرب آمد به عجم باك نيست آنکه جز این داند از ادراک نیست زانکه عجم سخره اوهام بود ملك عرب مهبط الهام بود كي عجمي حرف ز دانش زده جز مي و ميخانه و آتشكده تا عرب آورد کلام خدا خود سخن خلق بدر شد زجا نور خدا سایه بر ایران فگند ظلمت او در دل ویران فگند قوم عرب بود که تا پا نهاد خاك عجم را شرف چرخ داد پیش عرب لاف زبان آورد این عجمي را که گمان آورد گفته اعراب تهی دست نیست نیست زبانی که از و پست نیست منطق اعراب نه ایران است مخزن اسرار جهانبانی است حرف غلط نیست اگر راستید لفظ به در یوزه گری خواستید حرف کجا بود و کجا آمده گر چه زجا رفت بجا آمده پادشها عذر پذیرنده باش گرنه درست است تو گیرنده باش هست پیامبر (ص) عرب و هم علی (رض) وان دو جگر گوشة بنت نبی (رض) ١٠٧٣