Page 2338

شماره (یاز دهم) سال دوم مجلة کابل (٣٤) تا کند آباد ز ماوای جم هم نگذارد بجهان جای غم تیغ کجش کج منشان راست راست هر که سر افگند بر او بر نخاست چون سر همت بکمندش در است هر که در افتاد به بندش نرست چون قلم اندر ته شمشیر اوست آنچه زنظم است زتدبیر اوست از نفس توسن شه روز جنگ زهرهٔ شیر آب و جگر خون پلنگ بار خود آندم که بزین افگند لرزه بر اندام زمین افگند تاج گذارد بسر از مهر و ماه باج ستاند ز سپید و سیاه به به ازین نعمت پروردگار خوش شه و خوش بنده و خوش روزگار آنکه چنین شه بمثل کاوه گفت حرف نسنجیده سخن یاوه گفت گفت « بي بخت همایون شدي » کاوه بدی باز فریدون شدی آنکه نه شاه است نیابد شکوه کاه نتواند که ببالد چو کوه بود در او تعبیه راز نهی تا سر او جست کلاه شهی شه نه فلانی و نه بهمانی است جز که سزا وار نگهبانی است ای ملك الملك أنو شير وان نام کیان راز تو روشن نشان ای شهٔ ایران شهٔ بادین و داد چونتو پسر مادر گیتی نزاد هیچ رهی نی که بتو باز نی هیچکست در عمل انباز نی کشور کی از تو قوی ساز یافت دولت جم از تو نوي باز یافت خود جم و نی زنده گرا کنون بدي تو خط فرمان تو بیرون شدي آنچه بملك از ره بیداد رفت عهد تو آمد همه از یاد رفت سعی تو آتش زده در موج آب رأي تو تابنده تر از آفتاب جنبش مهمیز تو در روز کین خصم بروی آرد از پشت زین خنجر خونریز تو در روزگار ز آب زند بر دل دشمن شرار ١٠٧٢