Page 35

عشق و وظیفه یا شب اخیر ـ مگر، اکنون مرا تیر باران می نمائید ؟ ـ قانون اینطور امر میکند... هرچه که باشد هر قدر يك روح قهرمانی در او باشد بالاخره بازهم يك دختر است .. دفعتاً می بینم که پلك های سیاه و درازش تر میشود در بين يك هیجان خیلی بزرگ وطوفانی میلرزد، سرش بدون اختیار به پایان می افتد، بالاخره خودش نیز بالای کوچ افتاد ... يك آواز خفه و يك ضجه خیلی خفیف که بسختی شنیده میشود: ـ اوه همین طور، اکنون مراهم بدون لرز و مرحمت میکشید ها ؟.. اما بدرستی گفته نمیتواند ... زیرا که عقده های گریه در گلویش بند میشود... لرزان ، لرزان گریه میکند. ضابط با دست چپ خود بازوی زخمی خود را محکم گرفته نزد دختر میرود و با يك آواز خیلی نرم وشیرین مملو از شفقت میگوید : ـ خیر مادموازل !.. نمیگذارم که شما تیر باران شوید... دختر دفعتاً سر خود را بالا میکند ... موهای سیاهش بر رویش افتاده میباشد: ـ چه گفتید؟ مرا نمیگذارید کشته شوم؟ ـ بلی : ـ راست میگوئید؟.. ـ بلی راست گفتم! ـ خیر مرا چه میکنید؟ ـ در حیات خود اولین دفعه است که وظیفه خود را سوء استعمال کرده شما را آزاد میگذارم... دختر از جای خود می خیزد ... و بادست و پاچه گی ، در حالیکه در رخسار هایش دو قطار اشك جاری میباشد!... دفعتاً میگوید : ـ خیر نمیخواهم !.. هر امری که قانون شما میکند،همان را اجرا كنيد! بلطف ومرحمت شما محتاج نیستم . ـ مادموازل ... دختر نمیگذارد که ضابط چیزی بگوید ، در حال حر ف او را بریده اظهار میدارد : ـ ٢٨ ـ