Page 223

عشق و وظیفه یا شب اخیر کرده بلا اختیار فریاد میکشد : ـ اوووه صبح شده !... میخواهد از جای خود برخیزد ناگاه چشمانش بچشمهای ماریا که روی قلبش به خواب رفته مصادف میشود ... رنگ از رخش در میرود... مات و متحیر بروی او میبیند... بعد از کمی بدون خود داری سر خود را پائین برده لبهای خود را آهسته آهسته به لبهای آتشین دختر میگذارد : ـ ماریای قشنگ من!... دختر چشمهای خود را میگشاید.. بازوهای برهنه اش پهلویش میافتد... یك آن بنظر حیرت و ترس سوی فاروق میبیند. از دیدن بظرف او محجوب میشود . دست های خود را روی سینه برهنه اش گذاشته فریاد میکند : ـ بروید، بروید از نزدم !.. دور شوید می ترسم !.. از دیدن رویت می ترسم ... می شرمم ، می شرمم !.. فاروق از بازوهای او گرفته ، سر خود را روی موهایش گذاشته میگوید : ـ ماریا، ماریا !.. بعد از ین نباید از من بترسی و شرم کنی !.. من مرد تو هستم !.. انسان از مرد و همسر خود خجالت نمی کشد !... سر دختر روی متکا گذاشته است... چشمانش را بالا نمی کند و بروی فاروق نمی بیند !... سرش دور میزند ، او حالا هستی قیمت بهای خود را از دست داده!... با قلب مجروحی فریاد کرده می گرید ... ضابط میگوید: ـ ماریا !!.. ماریای عزیزم !.. ـ بگذار مرا فاروق !.. ضابط از بازوهای او گرفته بالا میکند: ـ ماریا بمن نگاه کن!.. چشم های قشنگت را به چشم های من متوجه بساز ، تا ترا در پرتو اولین روشنی صبح بهتر به بینم !... زود باش من میروم! به بین صبح شده اطراف روشن است و ما بخواب رفتیم زود باش !... دختر که کلمه رفتن را می شنود ؛ در جای خود می نشیند. چشم های قشنگ و آبی او ـ ٢١٦ ـ