Page 193

عشق و وظیفه یا شب اخیر از ترس رعشه بر اندامش افتاده. به آواز بلند تر میگوید: - بگوئید که هستید، و بکه کار داشتید؟. - چپ صدا مکن!.. - بگوئید که هستید، چه میخواستید؟.. شخص مجهول در تاریکی شب مانندهیولای موهوم حرکت کرده به دروازه نزدیک میشود. از خلال در بزبان رومن میگوید: - ماریا!، من هستم... دروازه را باز کن ... هنوز مرانشناختی؟.. دختر با مسرت صدا میکند : - برادر جان ، برادر جان !.. دروازه را باز میکند وخودرا درآغوش او می اندازد: - یولپواش !، یولپواش!.. برادر عزیزم، برادر شیرینم!.. پنج دقیقه بعد... در اطاق...ماریا نزدیک زانوهای برادرش نشسته و دست هایش را در بین دست های خود گرفته متحیر به چشم های او که میدرخشد می بیند: - آه برادر عزیزم! میدانی چقدر خواهش دیدن ترا داشتم! روزهای دراز و شب های طولانی برای تو اشك می ریختم، میترسیدم بکدام فلاکت گرفتار نشوی. - فعلا ساکت باش ماریا !.. زیرا هنوز وقت این سخن ها نیست به آواز بلند حرف مزن که عمه ام بیدار نشود، باید آمدن مرا درینجا هیچکس نداند. - چطور تا اینجا آمدی. اگر آلمان ها ترا می دیدند و می گرفتند؟ - میگویم این سخن ها را بگذار ، همه چیز قبلا سنجیده شده بود. بدختر متوجه شده میگوید : - ضابط ترك ساعت چند بخانه می آید؟.. - نمیدانم ، گفته بود کوشش میکنم وقت تر بیایم. - پس معلوم است که بعد از ختم مذاکره در قوماندانی می آید.. درین صورت من باید زودتر بروم - كجا میروید؟... - 186 -