Page 171

عشق و وظیفه یا شب اخیر اگر امروز نمی روید يك روزی خواهد آمد که مرا با اضطراب های خاموش نشدنی تنها گذاشته و خود بروید ... بگو فاروق آیا تو میروی ، هیچ دلت نمی لرزد اگر مرا گذاشته بروی؟.. دختر با دست های خود زانوهای ضابط را گرفته تکان میدهد :.. بمن بدی کردی فاروق ! مرتکب گناه بزرگی درین راه شدی ...يك دختر بیچاره و يك دوشیزه بال شکسته که در محیط آزادی زندگانی میکرد ، بيك رشته غیر مرئی بسته در گردا ب عمیقی پرتابش کردی ... این گناه تا دم مرگ ترا مضطرب خواهد ساخت ! . . ماریا دیوانه شده ئی چه میگوئی ؟.. من يك انسان بدبخت هستم، چیز دیگری فکر میکنم !.. چپ باش ماریا ! . . . نمیخواهم از لبهای قشنگت سخنان تلخ بشنوم !... ضابط چشم های سیاه خود را بچشمهای آبی دختر دوخته میگوید: ماریا تو که به خشونت با من حرف میزنی شاید گمان میکنی تنها دوستی و محبت در ضمیر تو جا گرفته و من هرگز بتو عشق و علاقه ندارم که خود را بد بخت میدانی !... اگر روزگار بین ما تفرقه اندازد و اگر قضا و قدر روزی ما را از هم جدا سازد آیا این بدبختی و بیچارگی را تنها عاید بخود میدانی؟.. و مسئولیت آنرا بر من تحمیل میکنی ؟.. آیا من ترا دوست ندارم؟.. آیا من حیاتم را برای محبت تو فدا نمیکنم؟.. و آیا عشق و محبتی که من نسبت بتو دارم زوالی دارد؟.. خیر ماریا !.. ما دیگر از هم جدا نمیشویم !.. و اگر تو جدائی خواسته باشی من هرگز تحمل ندارم!.. ماریا همه چیز من توئی !.. حیات و هستی من توئی و بس !.. من بتمام معنی حاضرم حیاتم را در راه سعادت تو فدا کنم!.. ضابط انگشت های كوچك دختر را در بین دستهای خود فشار داده میگوید : خیر، خیر ماریا ما هرگز از هم جدا نمی شویم !.. مرگ هم ما را از هم جدا ساخته نمی تواند !... ماریا گریه کنان میگوید : - ١٦٤ -